เพลย์บอยร้อยรัก (ซีรีส์ เพลย์บอยร้อยเล่มเกวียน)-บทที่ 4 ภาพลวงตา 








ความรู้สึกที่เริ่มก่อเกิด ( บงการรักมาเฟียเถื่อน ) ( ญาณศิลป์กวี ) [ 2014-04-17 ]
เจ็บปวด ( บงการรักมาเฟียเถื่อน ) ( ญาณศิลป์กวี ) [ 2014-04-16 ]
ตอนที่ 2. วิวาห์เฉพาะกิจ 75% ( ซาตานผลาญรัก ) ( ผการุ้ง ) [ 2014-04-16 ]
มาเกริ่นบทที่ 11 สถานะตอนนี้ 25%/100% ( ทัณฑ์รัก พายุร้ายซาตาน ) ( molto bene/เพียงใจ ) [ 2014-04-16 ]
ผู้หญิงของอรัน เซเฮลเรลิก ( บงการรักมาเฟียเถื่อน ) ( ญาณศิลป์กวี ) [ 2014-04-16 ]
ตอนที่ 6 แผนการรุก(2) ( พ่ายรักจอมทมิฬ (ชุด พรหมรักจอมพยศ ลำดับที่ 2) ) ( สิระสา ) [ 2014-04-16 ]
สงคราม >>>>> 50% ( ร้อยเล่ห์มาเฟียร้าย ) ( พราวเดือน ) [ 2014-04-16 ]
ตอนที่ 3 50% ( ครรภ์นอกสัญญา ) ( ญาณภ์ฉัตร ) [ 2014-04-16 ]
นางร้ายที่ไม่ได้รับเชิญ >>>>> 100% ( ร้อยเล่ห์มาเฟียร้าย ) ( พราวเดือน ) [ 2014-04-16 ]
บทที่ 4 รุกรัก 100% ( สัมผัสรักมัจจุราช ) ( อัญจรี น้ำจันทร์ ) [ 2014-04-16 ]


วันนี้ 808
เมื่อวานนี้ 8,482
เดือนนี้ 124,714
เดือนที่แล้ว 246,373
ปีนี้ 816,604
ปีที่แล้ว 2,230,600
รวมทั้งหมด 3,722,024

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
เพลย์บอยร้อยรัก (ซีรีส์ เพลย์บอยร้อยเล่มเกวียน) : บทที่ 4 ภาพลวงตา
ผู้แต่ง : อัญจรี น้ำจันทร์
ลงเมื่อ : 2013-10-02 [ 15:13:46 ]
อ่านทั้งหมด : 791
คอมเมนท์ทั้งหมด : 1
คะแนนโหวตทั้งหมด : 5

***

 
 
 

 

บทที่ 4

ภาพลวงตา

วาร์วาร่าเดินขึ้นชั้นบนโดยที่สองกำปั้นยังกำแน่นอยู่ข้างลำตัว แม้จะบอกตัวเองให้อดทนต่อสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนที่นิคาลัย เทย์เลอร์ บุรุษผู้ให้ชีวิตใหม่เคยพร่ำสอนไว้เพื่อครั้งท่านยังมีชีวิต ทว่าเธอไม่อาจกระทำมันได้ สิ่งที่อีวานทำกับเธอมันร้ายแรงเกินกว่าจะทำเป็นลืม แต่ในเมื่อตอนนี้ไม่สามารถเอาคืนอะไรอีวานได้ก็คงต้องปล่อยให้ผู้ชายสารเลวคนนั้นลอยนวลไปก่อน สักวันเมื่อมีโอกาสค่อยทวงคืนก็ยังไม่สาย รับรองว่าอีวานต้องเจ็บเจียนตายเช่นกัน

‘สักวันฉันจะเอาคืนนายให้สาสม อีวาน’

 

เช้าวันที่สองของเดือนแห่งความรัก นอกตัวคฤหาสน์เทย์เลอร์ยังมีหิมะโปรยปราย อากาศยังเย็นยะเยียบติดลบอยู่เช่นเดิม แต่คนที่นอนซุกไออุ่นบนเตียงของนายมาเฟียยังหลับตาพริ้มอย่างเป็นสุข อันดาไม่ยี่หระต่อปุยหิมะและแสงสว่างด้านนอก หล่อนยังหลับอุตุอย่างสบายอุรา กระทั่งแรงขยับกายของคนตัวใหญ่ทำให้หล่อนต้องเปิดเปลือกตาขึ้นมาในฉับพลัน

หัวใจดวงน้อยข้างในเต้นตึกตัก หญิงสาวได้ยินมันชัดเจน มันเต้นตึกตักเป็นจังหวะพร้อมๆ กับเสียงหัวใจเขา สาวน้อยจากแดนสยามหน้าแดงก่ำกับความห่ามของตัวเอง ถ้าคนที่เมืองไทยรู้เข้าว่าเธอกล้าทำแบบนี้คงไม่แคล้วได้ถูกเฆี่ยนจนหลังลาย คิดมาถึงตรงนี้ก็ให้ใจหาย ป่านนี้ยายจะเป็นอย่างไรบ้าง ยายจะรู้บ้างไหมว่าหลานสาวคนเดียวถูกหลอกมาค้าประเวณีที่รัสเซีย เธอไม่ได้ติดต่อยายอีกเลยนับแต่มาถึง เพราะไม่อยากให้ยายต้องเป็นกังวล เวลานี้สิ่งที่ต้องทำก็คือหาเงินให้ได้สักก้อนเพื่อจะได้กลับเมืองไทยให้เร็วที่สุด

“คิดถึงยายจังเลย หนูนิ่มรักยายนะคะหนูนิ่มจะรีบหาเงินให้ได้เยอะๆ เราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันเร็วๆ นะยาย”

อันดาเอ่ยถึงคนที่อยู่เมืองไทย น้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอสองเบ้าตา หล่อนรีบหลับตาลงเสียเพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะหาเรื่องให้หัวใจอ่อนแอ หล่อนต้องอยู่ที่นี่อย่างเข้มแข็ง เตรียมพร้อมต่อสู้กับทุกอย่าง โดยเฉพาะผู้ชายตัวโตที่กอดรัดร่างอยู่ในขณะนี้

“คุณๆ คุณคะ”

“หืม...อย่ากวนน่ารุสเซล ฉันจะนอน”

มิคาอิลตอบกลับคนที่เรียกคุณๆ อยู่ใกล้ๆ เขากอดกระชับหมอนข้างแสนอุ่นแน่นๆ เมื่อไออุ่นนั้นทำให้เขาอุ่นเข้าไปถึงหัวใจ มันแปลกประหลาดที่หมอนข้างใบนี้อบอุ่นและนุ่มหยุ่นกอดสบายเหลือเกิน

อันดานอนนิ่งตัวแข็งทื่อ รออยู่หลายนาทีจึงค่อยๆ ปลดมือมิคาอิลออกจากกาย หล่อนย่องลงจากเตียงเพื่อมาเก็บที่นอนที่ปูไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

หล่อนหย่อนเท้าลงจากเตียงแล้วยืนขึ้นแล้วออกเดิน โดยไม่ทันสังเกตว่าเหยียบชายผ้านวมอยู่ และผลของมันก็ทำให้ร่างอรชรของผู้เป็นเจ้าของไถลไปตามพื้นมันวาว ก่อนจะล้มหลายหลังก้นจ้ำเบ้า

ตุ้บ!

“โอ๊ย! ซุ่มซ่ามอีกแล้วอันดาเอ๊ย!” คนที่บ่นให้ตัวเองเอามือลูบก้นป้อยๆ ขณะที่คนบนเตียงชะเง้อคอขึ้นจากหมอนเมื่อได้ยินเสียงเหมือนของหล่นลงพื้น มิคาอิลถึงกับส่ายศีรษะให้กับคนซุ่มซ่าม เขาอมยิ้มน้อยๆ แล้วกลับไปนอนต่อ

หญิงสาวเก็บที่นอนด้วยเสียงอันแผ่วเบา มันเย็นเป็นน้ำแข็งเมื่อไร้ไออุ่นจากเจ้าของ เมื่อเสร็จเรียบร้อยก็ย่องเข้าห้องน้ำแล้วจัดการเปิดน้ำอุ่นเพื่อชำระล้างร่างกาย ก่อนจะจัดการล้างห้องน้ำให้เสร็จสรรพโดยไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า และนั่นก็เป็นงานแรกของสาวใช้ส่วนตัว

ร่างอรชรในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำเดินออกมาพร้อมความสดชื่นและไออุ่นจากน้ำอุ่นที่ยังติดตามผิวกาย หญิงสาวเดินไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองกลับไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ก่อนจะออกมาทำหน้าที่ที่สองของตัวเอง

“เจ้านายค้า!!! ตื่นได้แล้วค่า เจ้านาย! เจ้านาย! เจ้านาย!!!”

เสียงกัมปนาทของสาวน้อยอันดาเปล่งออกจากริมฝีปากอวบอิ่มด้วยแรงตะเบ็งสุดแรงเกิด มิคาอิลลืมตามามองเล็กน้อยก่อนจะเบะปากให้แล้วหลับตาลงเช่นเดิม  วันนี้เขาไม่ต้องเข้าบริษัท ไม่ต้องฝืนทำหน้าดุให้ใครๆ ยำเกรง และไม่จำเป็นต้องตื่นแต่เช้า เขาสามารถเกยอยู่บนเตียงได้นานเท่าที่ใจต้องการ

“นี่คุณ! ฉันจะเก็บที่นอน เมื่อไหร่คุณจะตื่นเนี่ย?” 

สาวใช้ใหม่แกะกล่องเริ่มต้นการบ่นให้เจ้านายด้วยความขุ่นเคือง หล่อนไม่สามารถทำความสะอาดห้องนี้ให้ไร้ฝุ่นแม้แต่ครึ่งเม็ดเหมือนอย่างที่เจ้านายเคยสั่งได้ หากเขายังนอนซุกในผ้านวมเป็นดักแด้เช่นนี้

“ฉันจะนอน เธอลงไปหาอะไรทำข้างล่างไป” เขาว่าแล้วยกมือโบกไล่สาวใช้คนใหม่ แต่เหมือนเป็นโอกาสให้อันดาฉวยมือนั้นไว้แล้วออกแรงดึงสุดแรง

“อึ้บ! ลุกนะเว้ย เจ้านายบ้าอะไรตื่นสายกว่าลูกน้อง ทำนิสัยแบบนี้ใช้ไม่ได้! ว้าย!!!”

สาวใช้แสนดีที่บังอาจบ่นให้เจ้านาย บัดนี้ตกอยู่ในอ้อมแขนของเจ้านายไปเรียบร้อย มิคาอิลอาศัยแรงแห่งบุรุษฉุดสตรีร่างน้อยให้ล้มลงมาทับร่างเขาอย่างง่ายดาย หล่อนดิ้นขลุกขลักพยายามลุกขึ้นแต่แขนแกร่งของเขาก็ไม่ปล่อยให้หล่อนหลุดรอด เจ้าหล่อนมีสิทธิ์อะไรมาตะโกนแหกปากตั้งแต่เช้าอย่างนี้ มันใช่เรื่องที่ไหน อย่างนี้มันต้องสั่งสอนทบต้นทบดอกเรื่องเมื่อคืนด้วย

“นี่คุณ!ปล่อยฉันนะมากอดฉันทำไมเนี่ยฉันเสียหายนะ!” ใบหน้าโวยวายแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ก็ไอร้อนที่พุ่งจากอกของชายหนุ่มทำให้หล่อนมีอาการวูบๆ วาบๆ ตามใบด้วย แถมยังตื่นมาส่งสายตาเจ้าชู้ให้อีก ฮึ่ม! ประเดี๋ยวก็จับปล้ำทำพ่อของลูกซะเลย

“ทีเมื่อคืนเธอกอดฉันซะแน่นฉันยังไม่ว่าเลย แถมยังเอาน้ำลายบูดๆ มาให้ฉันดมอีกยัยนิ่มจอมซกมก แต่เอ...ตอนนี้อาบน้ำแล้วนี่นา...” ว่าคนตัวเล็กว่าซกมกแต่กลับฉวยโอกาสนั้นหอมแก้มบางแรงๆ ให้ชื่นใจ

ฟอด! ฟอด!

“กรี๊ด!!! ไอ้คนกะล่อนปล่อยฉ้าน!!!”

มิคาอิลจำต้องปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระก่อนที่แก้วหูจะอักเสบ อันดาลุกจากอกไปในทันที ตอนนี้หล่อนยืนอยู่ข้างเตียงพร้อมกับตั้งการ์ดนักมวยขึ้นขู่ กำปั้นน้อยๆ ของหล่อนมันช่างน่ากลัวเสียนี่กระไร

 มาเฟียหนุ่มลุกจากที่นอน เอามือลูบหน้าลูบตาก่อนถูแรงๆ บนศีรษะที่มีเส้นผมยาวออกมาเพียงเล็กน้อย เขาปรายตามาทางอันดา หล่อนยังตั้งการ์ดค้างไว้ ใบหน้านวลแดงก่ำทั้งบึ้งตึงจนน่าเกลียด

“ฉันต้องอาบน้ำ เธอไปเปิดน้ำใส่อ่างให้ฉันได้แล้วไป มัวแต่มายืนทำหน้าประหลาดๆ เดี๋ยวฉันหักเงินเดือนนะ” เจ้าของเงินเดือนขู่บ้าง และมันก็ทำให้สาวใช้จอมโวยวายลดสองกำปั้นลงก่อนจะเดินไปจัดการน้ำอุ่นไว้รอท่า

ภายในห้องน้ำ

อันดากำลังเปิดน้ำใส่อ่างตามด้วยน้ำมันหอมและสบู่เหลวอะไรต่อมิอะไรหลายขวด หล่อนชั่งใจอยู่หลายนาทีว่าจะใส่กลิ่นไหนลงในอ่างอาบน้ำเจ้านาย เพราะมันมีมากมายหลายขวดเสียจนตัดสินใจไม่ถูก

“ใครจะรู้ล่ะว่าเจ้านายหัวเกรียนชอบกลิ่นไหน...จัสมิน! ชัวร์” หล่อนว่าแล้วอ่านฉลากที่ติดอยู่บนขวด มันบอกว่าสูตรเข้มข้นใช้หยดลงในน้ำเพียงเล็กน้อยแล้วลงแช่สักพัก กลิ่นจะหอมฟุ้งติดกายไปหลายชั่วโมง

“สองหยดติดกายไปหลายชั่วโมง ถ้าฉันใส่สี่หยดมันก็ต้องคูณหลายชั่วโมงไปอีกเท่าตัวสิ แล้วถ้า...หึๆๆๆ” ดวงตาเจ้าเล่ห์ของสาวชาวไทยเป็นประกายวิบวับ หล่อนจับน้ำมันหอมกลิ่นมะลิเทลงในอ่างโดยไม่ต้องตวงวัด เพราะนาทีนี้นางสาวอันดาอยากให้เจ้านายมีกลิ่นหอมติดกายไปถึงชาติหน้า หล่อนจึงเทลงไปจนเกลี้ยง!

“เมื่อกี้จัสมิน คราวนี้โรส หึๆ เดี๋ยวอันดาจัดกลิ่นโรสให้ทั้งสวนเลยค่า!”

ริมฝีปากของสาวน้อยตัวแสบแย้มยิ้มอย่างมีความสุข หล่อนบรรจงเททั้งน้ำมันหอมและสบู่เหลวลงไปในอ่างพร้อมๆ กับการเปิดน้ำลงไปจนเกือบเต็ม ตอนนี้ปริมาณฟองขาวๆ กับกลิ่นหอมเอียนแทบจะทำให้คนเจ้าเล่ห์หายใจไม่ออก

“แค่กๆ ตายๆ ถ้าไม่ออกไปตอนนี้แกตายแน่ยัยนิ่ม” อันดาบอกตัวเองพร้อมกับเอื้อมมือไปปิดน้ำ เป็นจังหวะเดียวกับที่มิคาอิลเปิดประตูเข้ามา เขาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีสะอาด และทันทีที่ปิดประตูลงเรียบร้อย กลิ่นหอมเอียนติดฉุนของอโรมาและอะไรต่อมิอะไรที่ผสมปนเปกันอยู่ก็ทำให้ต้องเอื้อมมือไปเปิดประตูออกอีกครั้ง

ไอน้ำที่เกิดจากน้ำอุ่นเริ่มระบายออกทางช่องประตู แต่กระนั้นกลิ่นหอมเกินจะกล่าวก็ยังมิจางหาย มันยังคลุ้งอยู่ในห้องน้ำขนาดสิบคูณสิบตารางเมตร ราวกับว่ามีใครมาทำรถบรรทุกน้ำหอมคว่ำไว้ สงสัยว่าแม่สาวใช้ตัวดีคงจะเอาคืนเขาให้แล้ว

“นี่เธอ...แค่กๆ ทำอะไรของเธอเนี่ย?”

คนที่ลับลอบทำความผิดสะดุ้งสุดตัว หล่อนต้องมือปิดจมูกไว้เพราะกลิ่นอันหอมเอียนเกินบรรยายของน้ำในอ่าง

“ก็...เตรียมน้ำให้เจ้านาย” หล่อนบอกเสียงอู้อี้ มิคาอิลส่ายหน้าพร้อมทั้งหรี่ตามองคนเจ้าเล่ห์อย่างคาดโทษ

“ฉันรู้สึก...ไม่อยากแช่น้ำแล้วล่ะ เธอปล่อยน้ำทิ้งไปซะแล้วมาช่วยถูหลังให้ฉันที ฉันจะอาบฝักบัว”

“อะไรนะ!?” คราวนี้เสียงถามชัดเจนแจ่มแจ๋ว อันดาลดมือมาเท้าสะเอวทั้งสองข้างอย่างหัวเสีย ก็แหม....อุตส่าห์ลงทุนไปตั้งเยอะ เสียดาย!

“ถ้าหูหนวกอีกทีฉันจะตัดเงินเดือน”

เสมือนประโยคแห่งสวรรค์ที่บันดาลคนเจ้าเล่ห์ร้อยเหลี่ยมอย่างอันดาให้กลายร่างเป็นลูกแมวตัวน้อย หล่อนทำหน้าบูดบึ้งขัดใจก็จริงอยู่แต่ก็ยอมย่อกายลงแล้วเอามือควานหาจุกปิดน้ำในอ่าง เมื่อเจอก็ดึงให้มันเปิดออกอย่างกระแทกกระทั้น ปริมาณน้ำและฟองละเอียดจึงค่อยๆ ลดปริมาณลงอย่างรวดเร็ว รวมถึงกลิ่นอันหอมแสบจมูกของมันด้วย

“เธอจะนั่งมองน้ำลดอีกนานไหม ฉันต้องการคนถูหลังนะ” ชายหนุ่มเตือนสติคนที่นั่งมองน้ำในอ่างๆ ค่อยๆ ยุบลงไป หล่อนคงเสียดายที่ไม่ได้ชุบตัวเจ้านายให้หอมเอียนด้วยสิ่งที่ผสมอยู่ในนั้น

“หมายความว่าไงคะ นี่ฉันต้องเป็นไม้ถูหลังให้คุณด้วยเหรอ?”

เขาพยักหน้าเมื่อหญิงสาวทำหน้าตาไม่อยากจะเชื่อในคำสั่ง

“มันเป็นหน้าที่” เขาชี้แจง

“จะบ้าเหรอ! คนอาบน้ำต้องแก้ผ้านะ อย่างนี้...ฉะ...ฉันก็เห็นอะไรๆ ของคุณหมดนะสิ” หล่อนท้วงหน้าแดงก่ำ ไอน้ำที่ยังไม่หมดไปเสียทีเดียวลอยอ้อยอิ่งในอากาศ อันดาต้องยกมือกวาดไล่มันไปเพื่อจะได้มองหน้าคนที่เจรจาอยู่ให้ชัดๆ

“เธอจะแก้ด้วยก็ได้ฉันไม่ว่า หึๆ” มิคาอิลหาทางออกให้คนที่อาจคิดเอาได้ว่ากำลังเสียเปรียบ

“ว้าย! พูดออกมาได้ ฉันไม่แก้หรอก ไปเลยนะ โน่น ไปรอใต้ฝักบัวเดี๋ยวฉันมา” สาวใช้ส่วนตัวชี้มือไปที่ชาวเวอร์เรน มิคาอิลยิ้มกริ่ม เขารู้สึกว่าตั้งแต่มีอันดามาอยู่ใกล้ๆ เขายิ้มได้บ่อยเท่าที่ใจต้องการ หวังว่าจะไม่มีใครมองเห็นสิ่งนี้นะ เขายังไม่อยากตอบคำถามเพราะตัวเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร

ด้านนอกห้องน้ำอันดากำลังอัดหมัดขวาใส่ฝ่ามืออย่างเจ็บใจ อีตาเจ้านายจอมบงการกำลังแกล้งเธอชัดๆ มันน่าโมโหที่เธอไม่สามารถหาทางเอาตัวรอดในเรื่องนี้ได้เลย ให้ตายสิ!

เมื่อคิดหาทางออกไม่พบอันดาก็เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบกางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้ามออกมาเปลี่ยน หล่อนอาศัยช่องว่างระหว่างตู้เสื้อผ้าเป็นห้องเปลี่ยนเสื้อชั่วคราว เสื้อไหมพรมตัวหนากับกางเกงยีนถูกถอดออกจากร่างด้วยความรวดเร็ว ก่อนสวมแทนด้วยเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลเข้ม

“อันดา! ฉันอาบน้ำวันนี้นะ!”  เสียงของเจ้านายหัวเกรียนร้องออกมาจากห้องน้ำอย่างใส่อารมณ์เต็มที่ อันดาจึงให้พรเขาไปหลายกระบุงแต่เขาคงไม่ได้ยิน หล่อนเดินกลับเข้าห้องน้ำอีกหน ปิดประตูเรียบร้อย แต่พอเดินนึกๆ ดูอีกทีจึงดึงประตูในเปิดอ้าค้างไว้ อย่างน้อยถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจะได้เผ่นออกไปได้สะดวก

“จะอาบน้ำไม่ใช่เหรอ ถอดเสื้อผ้าสิ” คนที่มีหน้าที่อาบน้ำถูหลังให้เจ้านายรีบออกคำสั่งเป็นงานเป็นการ ประหนึ่งพนักงานผู้เชี่ยวชาญในสปาสุดหรู หล่อนสั่งเขาแต่หันหลังให้ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปปรับอุณหภูมิชาวเวอร์เรนให้ร้อนสมใจเจ้าของ เปิดมันเบาๆ เพื่อลองเทสต์ระดับความร้อนดูก่อน

“เอาให้ไข่ลวกไปเลย! หึๆ” อันดาพูดแล้วยิ้มกับตัวเอง

“อะไรนะ เธออยากกินไข่ลวกเหรอ?” มิคาอิลถาม เขาได้ยินชัดเจนแม้หล่อนจะพูดเบาก็เถอะ ก็ลองดูแล้วกันว่าใครหรืออะไรจะโดนลวกก่อนกัน

“เปล่า! เสร็จหรือยังคะเจ้านาย ฉันจะได้ทำหน้าที่เสียที”

“เสร็จแล้วๆ” มาเฟียหนุ่มพยักหน้าน้อยๆ เริ่มสนุกกับการกลั่นแกล้งแม่คนอวดเก่ง การที่หล่อนไม่แสดงท่าทีหวาดหวั่นมันช่วยให้เขาแกล้งหล่อนได้ง่ายขึ้น เสื้อคลุมที่สวมอยู่ถูกจับพาดบนราวที่ห่างจากชาวเวอร์เรนราวเมตรกว่าๆ ตอนนี้เขาไม่เหลืออาภรณ์ติดกายเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

“อ่า...คือว่าฉัน ฉันคิดว่าคนถูหลังน่าจะไปอยู่ข้างหลังละนะ” หล่อนบอกแล้วเพ่งสายตาให้มองแต่ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใต้ทรงผมสั้นติดหนังศีรษะ มันทำได้ยากเหลือเกิน ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าเขาไม่ได้สวมอะไรเลย แล้ว...เจ้านั่น...เจ้านั่นของเขามันก็อยู่ห่างจากเธอเพียงครึ่งก้าวเท่านั้น

“ไม่ต้องหรอก ยังไงเธอก็ต้องกลับมาถูข้างหน้าอยู่ดี”

เขาแนะนำด้วยรอยยิ้ม รู้สึกดีอย่างประหลาดที่ได้เห็นใบหน้านวลแดงแล้วแดงอีก หล่อนไม่ยอมมองต่ำกว่าลาดไหล่เขาเลย คอเรียวระหงนั่นแอบลอบกลืนน้ำลายครั้งแล้วครั้งเล่า เขาเห็น

“งะงั้น เรา...เราเริ่มอาบน้ำกันเลยดีกว่า” มือสั่นๆ ของอันดาเอื้อมไปหยิบฟองน้ำถูตัวที่วางอยู่บนชั้น บีบครีมอาบน้ำกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลาเวนเดอร์ลงไปเกือบจะหมดขวด ช่วยไม่ได้ละนะมันตื่นเต้นนี่นา

“เธอไหวไหมอันดา ถ้าไม่ไหวจะเลิกก็ได้นะ ฉันยินดีจ่ายค่าแรงให้เธอตั้งแต่เมื่อวาน” เขาเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่แสร้งแสดงถึงความเห็นอกเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง

“ไม่! เอ่อ...ไมค่ะ ฉะ..ฉันทำได้ โธ่! ก็แค่อาบน้ำให้ผู้ชาย ฉันทำบ่อย คุณคิดว่าฉันยังสนิมสร้อยเป็นนางในวรรณคดีหรือไงถึงจะไม่เคยเห็นสรีระผู้ชาย โธ่...กระจอก ฉะ...ฉัน ฉันมีแฟนมาเป็นสิบแล้ว เรื่องอาบน้ำนี่ก็สนุกด้วยกันบ่อยๆ” คนสวยพยายามทำให้เจ้านายเชื่อเรื่องความเชี่ยวชาญอันช่ำชอง เข้าทางมิคาอิลสิ เขารู้ตั้งแต่เห็นพวงแก้มแดงๆ ของหล่อนแล้วล่ะว่าหล่อนยังไม่ประสากับเรื่องนี้ แต่เขาจะไม่บอกหรอกว่าล่วงรู้ ในเมื่ออันดาอยากเป็นผู้เชี่ยวชาญ เขาก็จะสนองให้ถึงแก่นทีเดียว

ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้คนที่ยืนอยู่ใต้ชาวเวอร์เรน หล่อนจะไม่เปียกมากนักเมื่อยืนชิดผนังด้านใน แต่เขาจะได้รับหยาดน้ำอุ่นร้อนเต็มๆ

“ฉันเชื่อ เอาสิ น้ำอุ่นกำลังดีเลย” เขาชวนแล้วกางแขนออกให้หญิงสาวลูบไล้ร่างกายผ่านฟองน้ำฟูนุ่มที่เริ่มขึ้นฟอง สองตาของมิคาอิลจ้องมองร่างตรงหน้า เขารุกหล่อนอีกครั้งด้วยการเบียดเข้าด้านใน เอื้อมมือไปปิดน้ำ ร่างหล่อนสั่นระริกแต่ยังหาญกล้าถูไถฟองน้ำไปมาทั่วแผ่นอกหนั่นแน่นไม่ลดละ ช่างกล้าหาญเสียจริงแม่คุณ

“นี่เธอ...ไม่คิดจะถูที่อื่นบ้างหรือ...ข้างล่างน่ะ”

เขาชี้แนะ ก้มลงมองด้านล่างนิดนึงเพื่อให้หล่อนรู้ว่าเขาต้องการสิ่งใด

“อ่า...อ้อ...ข้างล่างเหรอ ได้! ได้สิ...” คนที่เชี่ยวชาญด้านการอาบน้ำให้บุรุษ ยังจ้องวงหน้าคมของมิคาอิลอยู่เช่นนั้น แม้ว่ามือจะลากฟองน้ำไปทั่วกายท่อนบนก็ตาม เขาติดรอยยิ้มที่มุมปากราวกับพออกพอใจนักหนาในสิ่งที่เธอทำอยู่นี้

“ล่างอีก...อีกหน่อย อืม...”

ชายหนุ่มหลับตาพริ้มให้หญิงสาวฟอกกายให้สะอาด แต่ถึงกระนั้น เขาคิดว่ามันยังไม่สะอาดพอ

“นี่คุณ..พอยัง ฉะ...ฉัน ฉันร้อน” หล่อนบอก เพราะไอน้ำร้อนที่ลอยอวลอยู่ในห้องนี้ทำให้เธอเริ่มเหงื่อแตกซิกๆ ความจริงมันผุดพรายเพราะมวลกล้ามเนื้อที่อัดแน่นของแผ่นอกตรงหน้า และอะไรบางอย่างที่กำลังแกว่งดุกดิกอยู่ข้างล่างนั่น เธอพยายามไม่ก้มลงไปมองมันแล้วนะ แต่ขนาดของมันโผล่แพลมมาให้เห็นแวบๆ มันเป็นอะไรที่แบบว่า...น่าขนลุก!

“ยัง...ถูไปเรื่อยๆ ลงข้างล่างอีกหน่อยสิ อือ...อย่างนั้น...ทางซ้าย”

คนสวยมุ่นคิ้วเริ่มจะจำไม่ได้ว่าทางไหนซ้าย ทางไหนขวา หล่อนถูไถไปเรื่อยๆ เม็ดเหงื่อบนหน้าผากก็ผุดพรายออกมาไม่หยุด มิคาอิลลืมตามามองคนที่เอาแต่ถูสีข้างเขาจนมันจะถลอก หล่อนไม่คิดจะย้ายไปถูที่อื่นบ้างหรืออย่างไร

“นี่คุณ...ฉะ...ฉัน ฉันคิดว่าฉันน่าจะออกไปเตรียมเสื้อผ้าให้คุณดีกว่านะ คุณอาบต่อเองไม่ได้หรือไงเล่า” คนถามถามโดยพยายามเงยหน้ามองแต่ปลายคางเหลี่ยมได้รูป หล่อนอาจคอเคล็ดเอาง่ายๆ หากต้องทำหน้าที่นี้ทุกวัน

“หืม...ไม่ เธออาบให้แหละดีแล้ว ท่าทางจะสะอาดเอี่ยมอ่อง ถูลงไปข้างล่างอีกนิดซิ” เขาสั่งอีก

“หา!? มะไม่ๆๆ อย่าเลย...มะ...มัน มันใต้สะดือมาเยอะแล้วฉันเกรงใจ แหะๆ” อันดาตอบอย่างเกรงๆ มิคาอิลยิ้มร้าย เขาจับมือสั่นๆ ของยัยสาวใช้จอมแสบไปวางแหมะอยู่บนอวัยวะส่วนล่างที่กำลังชี้โด่ด้วยไฟปรารถนาลุกโชนเต็มกำลัง

“กรี๊ด!!! อีตาเจ้านายหื่นกาม นี่แน่ะ! อึ้บ!”

เข่าน้อยของสาวใช้คนดี ฮุคเข้าที่ มิคาอิลจูเนียร์ ตรงจุดโฟกัสสกัดดาวรุ่งไปเรียบร้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะเผ่นแนบออกจากห้องน้ำด้วยความรวดเร็ว

มิคาอิลที่ไฟปรารถนาพุ่งพล่าน บัดนี้เจ็บจุกทั่วร่าง ชาไปตั้งแต่กลางกายลงไปถึงปลายเท้า

“ยัย...ยัย โอ๊ย...ยัยนิ่ม!!!”

มาเฟียจอมเจ้าเล่ห์พ่ายแพ้ยัยตัวแสบของเขาอีกรอบ ยัยอันดาสมองนิ่มแต่เข่าแข็งราวกับใส่ปลอกเหล็ก ก้มมองมิคาอิลจูเนียร์แล้วแค้นเคืองคนที่กล้ารังแกมันนัก มันบอบช้ำทั้งๆ ที่คืนนี้เจ้าของอาจจะต้องใช้งานนะเนี่ย! ฮึ่ม!

“ไปตายซะเจ้านาย!”

เสียงหวานของยัยตัวร้ายยังตะโกนเข้ามาให้ห้องน้ำให้ได้ยิน พอก่อเรื่องให้เขาเจ็บตัวได้อันดาก็แผ่นแนบจากไปอย่างรู้งาน หล่อนมายืนขนลุกขนพองอยู่กลางห้องกว้าง ก่อนจะเสมาหยิบจับพับที่นอนมอนมุ้งเพราะไม่งั้นคงได้ฟุ้งซ่าน คิดถึงแต่อะไรสักอย่างที่เจ้านายหื่นกามผลักใส่มือตน

“อี๋...อะไรก็ไม่รู้ น่าขนลุกเป็นบ้า บรื๋อ...”

คนสวยเบะปากอย่างขยะแขยง แม้ว่าครั้งหนึ่งเจ้าสิ่งนั้นมันจะเคยมาแนบชิดสนิทเนื้อกับ หนูนิ่มน้อย ของเธอก็ตาม แต่บรรยากาศและอารมณ์มันคนละเรื่องกันเลย คิดพลางหยิบหมอนมาตบจนขนนกข้างในแทบจะทะลัก คนที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำ มาหยุดยืนข้างหลังหล่อน ปากก็บ่นพึมพำแต่ไม่มีเสียง

“อีตาเจ้านายหื่น มาเฟียบ้าอะไร เจ้าเล่ห์ชะมัด แถมยังชอบใช้แต่อารมณ์เป็นพวกหัวเกรียนไปได้” หล่อนบ่นแล้วโยนหมอนไปวางคู่กันตรงตำแหน่งที่มันสมควรอยู่

“อะไรคือ เกรียน?” เขาถามเพราะอยากรู้ อันดาที่นึกว่าตัวเองอยู่คนเดียวจึงโพล่งตอบ

“ก็พวกที่ชอบใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล เห็นแต่ความคิดตัวเองเป็นใหญ่ นิสัยเหมือนเด็กไม่รู้จักโต และ...ใครถามฉันเนี่ย!?” หญิงสาวหันหลังขวับ ใบหน้างามออกอาการเหวอรับประทาน มิใช่เพราะแอบด่าเจ้านาย แต่เป็นเพราะแผ่นอกขาวๆ มีหยดน้ำเกาะพราวไปทั่ว มันเซ็กซี่จนยากจะถอนสายตา

“มองแบบนั้นเดี๋ยวเลือดกำเดาไหลพอดี” เขาแกล้งหล่อนต่อ จัดการปลดผ้าที่ผูกเอวออก อันดารู้ทันรีบหันหลังให้ “ไปเอากางเกงในมาสิยัยสมองนิ่ม จะให้ฉันหนาวตายอยู่ตรงนี้หรือไง” มิคาอิลรีบรุกใส่สาวน้อยในชุดเสื้อกล้าม ระยะทางจากเตียงไปถึงตู้เสื้อผ้าห่างกันไม่กี่เมตร แต่กว่าจะไปถึงอันดาก็หวิดหัวทิ่มพื้นเพราะรีบจนแข้งขาพันกันไปหลายครั้งหลายหน หล่อนใช้นิ้วชี้กับนิ้วหัวแม่มือหยิบกางเกงชั้นในเขาราวกับว่ามันเป็นพาหะนำเชื้อโรค ถ้าเผลอถูกเนื้อตัวมากกว่าปลายเล็บแล้วละก็จะมีอันเป็นไป

“ปกติฉันไม่ใส่สีนี้ในวันนี้ ต่อไปเธอต้องหยิบจากขวามาซ้าย เข้าใจไหม” เขาสั่งด้วยความเจ้าระเบียบ แล้วหยิบกางเกงชั้นในมาสวม ส่วนคนถูกสั่งนั้นหรือ พวงแก้มแดงแล้วแดงอีก “เอาเสื้อเชิ้ตมา สีฟ้านะ อยู่ขวาสุด สูทสีดำขวาสุด และเนกไทสีน้ำเงิน...ขวาสุดเหมือนกัน” มาเฟียหนุ่มสั่ง สายตาคมสีมรกตอ่อนจาง มองร่างแน่งน้อยในชุดเสื้อกล้ามเดินกลับไปควานหาสิ่งที่เขาต้องการในตู้เสื้อผ้า หล่อนฉลาดที่ได้กางเกงตัวที่อยู่ขวาสุดมาด้วย

“นี่ค่ะ...นี่...ชุดของคุณ” อันดาบอกแล้วยื่นเสื้อผ้าให้เขาโดยไม่หันกลับไปมอง หัวใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ด้วยความประหม่า เกรงกลัว

มิคาอิลรำคาญสิ่งที่หล่อนทำจึงเดินไปยืนต่อหน้า อันดาหันขวับ แต่ไม่ทัน มิคาอิลจับไหล่หล่อนไว้แล้วบังคับให้หยุดนิ่ง พวงแก้มหญิงสาวแดงก่ำ ลามไปถึงใบหู เรื่อยลงมาทั่วลำคอ และมันคงแดงไปจนถึงเนินอกขาวๆ หากมิคาอิลจุมพิตริมฝีปากอวบอิ่มนั่นสักที

“สวมเสื้อผ้าให้ฉัน วันนี้ฉันเพิ่งนึกได้ว่ามีนัด เธอจะทำให้ฉันสายถ้ามัวแต่อ้อยสร้อยเป็นนางในวรรณคดี”

มิคาอิลบอกเสียงทุ้มกดต่ำจนถึงที่สุด เขากำลังข่มความต้องการที่พุ่งขึ้นมาจากสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงชั้นใน มันพองขยายจนคับแน่นไปหมด รู้สึกปวดร้าวเพียงเพราะมีเนื้อผ้ารัดรึง

สาวใช้คนใหม่กลืนน้ำลายลงคออย่างขลาดๆ น้ำเสียงแบบนี้ มาดแบบนี้ ดวงตาแบบนี้ ไม่เหมือนคนที่เคยทำแผลใส่ยาให้เธอเลย ผู้ชายคนนี้มีสองบุคลิกหรืออย่างไรนะ เธอวางเสื้อผ้าลงบนเตียง เลือกสวมกางเกงให้เขาก่อน ด้วยคิดว่าควรซ่อนอะไรๆ ที่มันตุงๆ เบื้องล่างให้มิดชิดเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง 

ชายหนุ่มมองคนที่ทำทุกอย่างอย่างลนๆ ด้วยความเวทนา หล่อนจะกลัวอะไรนักหนา ยังจะมีอีกหรือผู้หญิงที่ไม่เคยทำเรื่องอย่างว่ากับผู้ชาย บางทีหล่อนอาจจะไม่ช่ำชอง แต่ก็คงไม่ถึงขนาดยังไม่เคยหรอกกระมัง

อันดาย่อตัวลงต่ำเพื่อสวมกางเกงให้เขา สองมือหล่อนสั่นเทา ไม่กล้ามองสิ่งที่ตนต้องดึงกางเกงให้พ้นมันไป และวินาทีที่รูดดึงกางเกงขึ้นจนถึงท่อนขาช่วงบน มิคาอิลก็เรียกชื่อหล่อน

“อันดา!”

“ค้า! ว้าย!!!”

หล่อนเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตาคนที่เรียกขาน แต่สิ่งที่พบพานกลับเป็นบางอย่างที่อยู่กลางหว่างขาของเจ้านาย หญิงสาวกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อครู่นี้ปลายจมูกของเธอชนเข้ากับอะไรบางอย่างๆ มันอุ่นและเหมือนจะดิ้นได้ มัน...มันขยับดุกดิกราวกับอยากจะออกมาชมโลก และเธอคิดว่าควรจะละสายตาไปจากมันเสียที

“มองซะขนาดนั้นให้ฉันถอดให้ดูเลยไหม” เขาถามเสียงกระเส่า อันดาที่เหมือนถูกสะกดจิตด้วยเป้าตุงๆ ของเจ้านายเลยตอบกลับมาแบบเบลอๆ งงๆ

“อือ...ถ้าได้ก็ดี...!?”

“หา!?” มิคาอิลร้องดังด้วยความคาดไม่ถึง เขาไม่คิดว่าจะได้คำตอบนี้จากคนที่แสดงออกมาตลอดว่าไม่ปรารถนาเรื่อง เซ็กซ์

อันดาเมื่อตั้งสติกลับมาได้ก็ถอยห่างร่างหนาด้วยความเขินอาย หล่อนยืนบิดแขนซ้ายทีขวาทีอยู่ตรงหน้านายมาเฟีย ขณะที่เขาดึงกางเกงขึ้นสวมด้วยความร้อนรน

“เอ่อ...สะ...สะ...เสื้อ.. เดี๋ยวฉันช่วยใส่เสื้อนะคะ” สาวใช้ส่วนตัวบอกอย่างรู้หน้าที่ หล่อนหยิบเสื้อเชิ้ตจะมาสวมให้เจ้านายแต่มิคาอิลกลับห้ามไว้

“ไม่ๆ ไปเอาเสื้อกล้ามมาก่อน อยู่ในตู้ตรงขว...”

“ขวาสุดของแถว! หยิบจากขวาสุดค่า นิ่มรู้ค่าเจ้านาย แหะๆ” สาวใช้จอมเปิ่นรีบบอกเจ้านาย หล่อนเสไปหยิบเสื้อกล้ามมาให้ชายหนุ่ม พวงแก้มทั้งสองยังขึ้นสีระเรื่ออย่างน่าละอาย มิคาอิลมองเห็นความน่ารักของยัยเมดจอมซุ่มซ่ามของเขาเข้าแล้ว หล่อนอาจจะโก๊ะๆ บ้าๆ บอๆ ไปสักหน่อย แต่ถ้าเล่นถูกจุดยัยสมองนิ่มก็น่ารักน่า...ทีเดียว

ชายหนุ่มหรี่ตามองสาวใช้คนใหม่อย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะแกล้งคนงามอีกหน อย่างไรเสียวันนี้เขาต้องได้อะไรสักอย่างทดแทนที่มิคาอิลจูเนียร์ถูกกระทำชำเรา

หญิงสาวมองเขาสวมเสื้อกล้ามอย่างคล่องแคล่ว รู้สึกไม่ปลอดภัยเอาเสียเลยเมื่อสายตาคมสีมรกตอ่อนจางมีแวววับวาวเช่นนั้น มันชวนให้สงสัยว่าเจ้านายอาจจะคิดอะไรๆ ที่มีเธอเป็นส่วนหนึ่งในความคิดนั้น

“หยิบเสื้อมาได้แล้ว” เขาสั่ง อันดาจึงหยิบเสื้อเชิ้ตขึ้นมาอีกครั้ง หล่อนให้เขาสอดแขนซ้ายเข้าไปตามด้วยแขนขวา มิคาอิลจ้องมองวงหน้างามไม่วางตาแต่อันดาจดจ้องแต่กระดุมเสื้อ หล่อนกลัดมันจนเสร็จทุกเม็ด

“สะ...เสร็จ เสร็จแล้วค่ะ” หล่อนบอกตะกุกตะกัก ถอยห่างร่างหนาครึ่งก้าว แต่มาเฟียจอมเจ้าเล่ห์ก็รีบดึงข้อมือน้อยไว้มั่น

“ยังไม่เสร็จเลย เอาเสื้อเข้าข้างในด้วยสิ” เขาสั่งอีกครั้ง น้ำเสียงแหบพร่าน่าสงสัย

สาวน้อยอันดากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เอาเสื้อเข้าข้างในกางเกงมันยากขนาดนั้นหรือ ทำไมไม่ทำเองยะ!?

“ค่ะ...เอาเสื้อเข้าข้างในเดี๋ยวนี้ค่ะ” คนสวยตอบแล้วบิดข้อมือให้พ้นจากการเกาะกุม หล่อนหายใจแรงๆ อย่างปลดปลง ใบหน้าหวานไม่แสดงอาการประหวั่นพรึง แต่หัวใจนั้นเต้นระส่ำลุ้นระทึก สองมือบางยกชายเสื้อเชิ้ตสอดเข้าไปในกางเกงช้าๆ มันทำได้ยากนักหนาเพราะมิคาอิลดึงกางเกงขึ้นมาเกือบจะเสร็จเรียบร้อย

“ถ้ามันแน่นนัก เธอก็ต้องรูดซิปลง” เขาแนะหน้าตาเรียบเฉย แต่มีเสียงครางต่ำๆ อย่างอดกลั้นต่อบางสิ่งเล็ดลอดออกจากริมฝีปาก

“ฉันจะไม่รูดซิปเด็ดขาด!” สาวใช้คนงามยืนยันเสียงแข็ง หล่อนค่อยๆ สอดชายเสื้อเข้าไป ล้วงมือลงจัดระเบียบสังคมด้านในอีกเล็กน้อยก็เข้าที่ แต่ทว่ามันยังเข้าที่ไม่หมด ตรงเป้าตุงๆ นี่ไงที่เธอไม่กล้าล้วงมือลงไป ชายเสื้อมันจึงกองอยู่ตรงนั้นมากกว่าปกติ

“อันดา...ฉันรีบนะ” เขาเร่ง สาวใช้คนงามหน้างอง้ำ หล่อนเผลอล้วงมือเข้าไปในกางเกงเขาเต็มๆ และสิ่งที่ได้สัมผัสในทันทีก็คืออะไรสักอย่างๆ ที่อุ่นๆ แข็งๆ และขยับดุกดิกสู้มือ

“จะ...เจ้านาย...เอ่อ...ช่วยด้วย...นะ...นิ่ม นิ่มเอามือออกไม่ได้!” อันดาบอกหน้าตาตื่น เจ้าสิ่งที่มือสัมผัสอยู่รู้สึกจะกำลังขยายตัวพองขึ้นมาเรื่อยๆ มันใหญ่ขึ้นและขวางทางสู่อิสรภาพของมือน้อยๆ

“เอาออกไม่ได้ก็...ไม่ต้องเอาออกสิ” เขาบอกหน้าตาย ริมฝีปากเบะออกเล็กน้อย แล้วชั่ววินาทีที่อันดาเอาแต่ยืนตัวสั่น สองมือหนาของมิคาอิลก็รวบร่างหล่อนเข้าไปกอด

“ว้าย! นี่มันอะไรกัน ปะ...ปล่อย ปล่อยนะ!” สาวน้อยอันดาอยากจะทุบตีคนฉวยโอกาส แต่มือสองข้างมันไม่อยู่ในตำแหน่งที่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย

มาเฟียจอมเจ้าเล่ห์ใช้มือซ้ายกอดรัดร่างน้อยของอันดาไว้ ส่วนมือขวาจับท้ายทอยหญิงสาวให้อยู่นิ่งๆ เพื่อรอรับจุมพิตลงทัณฑ์ซึ่งไร้ความปราณี มิคาอิลฉกริมฝีปากคมไปบดเบียดและดูดดุนริมฝีปากอ่อนนุ่มของอันดาอย่างรุนแรง ไฟปรารถนาที่ลุกโชนเพราะกายเนื้อสัมผัสกัน แทบจะเผาสองร่างให้มอดไหม้เหลือเพียงเถ้าธุลี

“เล่นกับมันอันดา! เล่นกับมันสักนิด ฉันคงตายแน่ๆ ถ้าเธอไม่ทำอะไรกับมันสักอย่าง เร็วเข้า!”

หญิงสาวที่โดนปล้นจูบยืนมึนๆ งงๆ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า มัน ที่เขากล่าวถึงมันคือสิ่งใด และวินาทีต่อมา เจ้านายจอมฉวยโอกาสก็สอดมือมาตะปบตรงเป้ากางเกงเขา ฝ่ามือร้อนผ่าวซึมผ่านสู่หลังมือเธอพอดิบพอดี แน่นอนว่าตอนนี้ฝ่ามือสั่นๆ ของเธอถูกยัดเยียดให้บดเบียดเจ้าสิ่งนั้นของมิคาอิลไปเต็มๆ

“ล้วงมือเข้าไปอันดา...ได้โปรด...อย่างนั้น...ดีมาก....ขยับมันขึ้นลง อืม...” มิคาอิลหลับตาพริ้มดื่มด่ำกับความเพริศแร้วที่บรรเจิดขึ้นมาด้วยสองมือของอันดา หล่อนกำลังขยับมิคาอิลจูเนียร์ขึ้นลงให้เขาอย่างว่าง่าย ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดแต่...เขาขอบคุณจริงๆ

คนที่ถูกขอบคุณไม่ได้ซาบซึ้งกับคำขอบคุณนั้นเลย ตอนที่เจ้านายหนุ่มบอกให้สอดมือเข้าไปในกางเกงชั้นในเธอคิดว่าตัวเองคงบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ทำตามราวกับโดนยาสั่ง ไม่รู้สิ นาทีนั้นมันเหมือนโดนยาสั่งจริงๆ ยิ่งเสียงทุ้มเซ็กซี่ ที่แว่วสั่งความให้ได้ยิน ยิ่งดวงตางดงามชวนฝันที่ทอดมองมาทำให้เธอเผลอไผลทำตามที่เขาบัญชาอย่างง่ายดาย แล้วจะทำอย่างไรดีเล่า จะยุติสิ่งที่ทำอยู่นี้ได้อย่างไร

หญิงสาวชาวไทยมีเหงื่อผุดพรายเต็มวงหน้าทั้งที่อากาศเย็นจัด ในลำคอแห้งผากแต่ก็ต้องฝืนกลืนก้อนน้ำลายเหนียวๆ ลงไป อันดาสะดุ้งน้อยๆ เมื่อเจ้านายหนุ่มรูดซิปกางเกงให้ลดลง เพื่อเปิดทางสะดวกให้คนที่กระทำชำเราเจ้ามิคาอิลจูเนียร์ได้กระทำได้อย่างสะดวกโยธิน

“เจ้านายคะ...คือ คือว่านิ่ม...นิ่มเหนื่อยแล้ว” หล่อนแกล้งบอก ความจริงมันกลัวมากกว่าเหนื่อย กลัวจนสั่นไปหมด ขนอ่อนทั้งร่างก็ลุกซู่ชูชัน แต่เจ้านายนี่สิ ส่งเสียงครางในลำคอประหนึ่งว่ากำลังสุขกายอย่างที่สุด

“ยะ...อย่า เดี๋ยว...อีกนิดเดียวอันดา อีกนิดเดียว!”

อันดาอ้าปากหวอเมื่อมิคาอิลดึงกางเกงเขาและกางเกงชั้นในให้ร่นลงมาถึงครึ่งขาอ่อน เจ้าสิ่งที่อยู่ในมือเธอมันจึงได้โผล่ออกจากที่ซ่อน แน่นอนว่ามันชูคอระริกระรี้ แถมยังเพิ่มความร้อนความแข็งแกร่งขึ้นไปอีกเท่าตัว น่ากลัวที่สุด!

“เร็วอีก อันดา เร็วอีก!” มิคาอิลเร่งเร้า อันดาอยากจะร้องไห้ เขาให้เธอทำร้ายร่างกายเขาหรือเปล่า บางทีก็ยิ้มกริ่ม บางทีก็ตะคอกด้วยเสียงที่ไม่สามารถควบคุมได้ แล้วยังจะ...โอย...หน้าตาสิ่งที่อยู่ในมือตอนนี้ มัน...อธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก รู้แต่ว่ามันใหญ่มาก ร้อนที่สุดแถมแข็งอย่างกับเหล็ก และ...คุณพระช่วยด้วยเถอะ เธอกำลังจะเป็นลม

“เจ้านายคะ นิ่มปวดแขน นิ่มหายใจไม่ออก และ..นิ่มจะเป็นลม!” หญิงสาวร้องบอก ใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อ ริมฝีปากแห้ง ใบหน้าซีดเซียวราวกับคนเป็นโรคร้าย หล่อนพยายามสูดหายใจแรงๆ ในขณะที่มือก็ยังสาวเจ้าสิ่งที่อยู่ในมือขึ้นลงเป็นจังหวะจนแขนแทบจะหลุด

“โอ...อันดา อันดา!” มิคาอิลครางชื่อหญิงสาว ที่กำลังกระทำชำเรามิคาอิลจูเนียร์อย่างตั้งอกตั้งใจ สองมือของชายหนุ่มจับบังคับวงหน้างามพริ้มให้แหงนหงาย ก่อนจะมอบจุมพิตดิบเถื่อนเร้าอารมณ์ให้อันดาไปเต็มๆ

รสจุมพิตอันซาบซ่านเสมือนเร่งเร้าสิ่งที่อันดากระทำอยู่ ให้รุนแรงและรวดเร็วยิ่งขึ้น ในขณะที่เธอกระทำต่อเรือนกายของมิคาอิล เขาก็กระทำต่อริมฝีปากเธอจนแทบหายใจหายคอไม่ทันเช่นกัน

“พะ...พอก่อนฉะ..นิ่มหายใจไม่ทัน” สาวใช้แสนเสน่หาร้องบอก มิคาอิลส่ายหน้า เขาหายใจแรง เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มวงหน้า เขาก้มลงมองมิคาอิลจูเนียร์ที่อยู่ในกำมือของอันดาแล้วต้องหลับตาลงแน่นๆ เรี่ยวแรงที่หล่อนกระทำต่ออวัยวะส่วนที่ไร้กระดูก มันพอเหมาะจนเจาะจนใกล้จะปลดปล่อยในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าแล้ว

“เจ้านายคะ คือว่า...”

“อย่า...อย่าเพิ่งพูด! ทำต่อไป เร็วๆ อันดา เร็วอีก! โอ....พระเจ้า!”

เสียงร้องของมิคาอิลยังดังก้องอยู่ในโสตประสาทของอันดา เขาคำรามลั่นห้องหลังจากประโยคที่เอ่ยกับเธอเพียงเสี้ยววินาที เป็นเวลาเดียวกับที่สายธารสีขาวขุ่นพุ่งออกจากอวัยวะส่วนที่ไร้กระดูกอย่างเร็วแรง หญิงสาวอ้าปากหวอเพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นเหตุการณ์อันน่าระทึกใจเช่นนี้ ประสบการณ์ที่ผ่านมาเรื่องเพศของเธอต่ำต้อยติดลบ และมิคาอิลก็ยัดข้อมูลเหล่านั้นใส่สมอง สองตาและฝ่ามือเธอ โดยไม่ถามความยินยอมพร้อมใจของเธอเลย

“ยัยนิ่ม! เธอนี่...เก่งที่สุดเลย แฮ่กๆ” มิคาอิลหอบแฮ่ก เมื่อการปลดปล่อยทางร่างกายทำให้เขาเสียพลังงานไปไม่น้อย เขาคงต้องอาบน้ำใหม่อีกรอบเพราะสิ่งที่ปลดปล่อยออกมามันกระเด็นมาติดชายเสื้อและกางเกงจนน่าเกลียด และดูเหมือนว่าอันดาจะยังช็อกกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า หล่อนยังไม่ละมือจากมิคาอิลจูเนียร์ของเขา มันน่าเอ็นดูไหมเล่าเพราะมือหล่อนชุมฉ่ำไปด้วยหยาดธารารักขุ่นข้น

“เจ้านาย...คือว่า..คือฉะ..ฉัน ฉันคิดว่า...เฮือก!!!”

“เฮ้ย! ยัยนิ่ม!”

มาเฟียหนุ่มเกือบรับร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของอันดาไว้ไม่ทัน แค่เพียงหล่อนได้เห็นมือตัวเองมีเมือกอะไรขาวๆ ขุ่นๆ เปรอะเปื้อนอยู่ สาวน้อยอันดาก็ใจเสาะเป็นลมไปเสียดื้อๆ

มิคาอิลประคองร่างแม่สาวใช้คนเก่งไปวางพาดไว้ที่เตียง ก่อนที่เขาจะจัดการถอดชุดออกแล้วเดินตัวปลิวเข้าห้องน้ำอีกรอบ ไม่มีแยแสคนที่ช่วยให้ร่างกายปลอดโปร่งโล่งสบายเลย

สามนาทีถัดมา

อันดาลุกขึ้นนั่งด้วยอาการมึนๆ งงๆ สองตาแลหาเจ้าของห้อง ได้ยินเสียงน้ำซู่ซ่าดังมาจากห้องน้ำจึงเดาว่าเขาน่าจะอยู่ในนั้น ริมฝีปากงามขยับขึ้นลงให้พรเจ้านายไปหลายบท ไม่รู้ว่าสาวใช้คนอื่นจะโดนแบบที่ตนโดนหรือเปล่า แต่เธอคิดว่าคงไม่ เพราะคงไม่มีสาวใช้บ้านไหนได้นอนห้องเดียวกับเจ้านาย

เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก หญิงสาวหันไปมอง หล่อนรีบลงจากเตียงด้วยความรีบเร่ง หล่อนป้ายมือที่เปรอะด้วยธาราแห่งราคะกับผ้านวมนั่นแหละ ก่อนจะจัดที่นอนกับผ้าปูให้เข้าที่ ทำราวกับว่ามองไม่เห็นร่างกายสูงโปร่งที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันเอวสอบ หล่อนทำทุกวิถีทางให้เขารู้ว่าสาวใช้คนนี้กำลังยุ่งวุ่นวาย และไม่มีเวลามากพอจะช่วยเขาแต่งตัว

มิคาอิลลอบยิ้ม ดวงตาสีมรกตอ่อนจางมีประกายวับวาวเจ้าเล่ห์ เขาเดินเข้าไปยืนซ้อนหลังหล่อน ฉวยโอกาสโอบรัดร่างหล่อนไว้ดื้อๆ

“ว้าย! เจ้านายทำอะไร ห๊ะ?” คนถูกกอดร้องเสียงหลง ใบหน้างามซีดแล้วซีดอีก หล่อนคงไม่เจอแบบเมื่อครู่หรอกนะ ไม่ไหวหรอก หัวใจจะวาย

“ก็กอดไง ฉันหนาว ฉันอยากกอด เธอเป็นสาวใช้อย่าพูดมาก เธอต้องเป็นทุกอย่างที่ฉันอยากให้เป็นนะ โอเค?” เขาถามย้ำเตือนสิ่งที่อันดาควรรู้ ตอนนี้เธอคงต้องทำหน้าที่เป็นตุ๊กตาให้ความอบอุ่นสินะ คิดๆ แล้วก็น่าน้อยใจพิกล ตั้งแต่เกิดมา แฟนสักคนก็ไม่เคยมี แต่พอเจอกับมิคาอิล รู้สึกว่าเขาจะกระทำต่อเธอมากกว่าแฟนเสียอีก

“ไหนบอกว่ารีบไงคะ รีบแต่ตัวเถอะค่ะเดี๋ยวสาย” อันดาบอก ยุติการดิ้นรนขัดคืน และน่าแปลกที่มิคาอิลยินยอมโดยดี

ชายหนุ่มเลี่ยงไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ขณะที่อันดาทำความสะอาดห้องนอนให้สะอาดเอี่ยมอ่อง แต่เจ้าของห้องคิดว่าเจ้าหล่อนคงรีบเกินไปกระมัง

โพละ!

นาฬิกาที่วางอยู่บนหัวเตียงร่วงลงมาแตกกระจัดกระจาย ชิ้นส่วนที่ทำจากโลหะหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ ต้นเหตุเงยหน้าแหยๆ ขึ้นมามองเจ้านายด้วยความรู้สึกผิดก่อนจะกล่าวคำขอโทษ

“แหะๆ คือว่านิ่มไม่ได้ตั้งใจนะคะ นิ่ม...นิ่มเผลอไปชนมัน ขอโทษนะค้า...” คนสวยส่งเสียงออดอ้อน มิคาอิลตีหน้ายักษ์ใส่ เมื่อวานแม่สาวคาร่าก็ทำลายข้าวของบนโต๊ะเครื่องแป้งไปหนหนึ่งแล้ว นี่อาลิน่าเพิ่งจะหามาวางให้ใหม่ เขาหวังว่าอันดาจะไม่ทำลายมันละนะ

“ครั้งนี้ให้อภัย แต่ครั้งต่อไป หักเงิน!”

“หา!” สาวใช้จอมซุ่มซ่ามอ้าปากหวอ ตาเบิกโพลง ทำไมเจ้านายโหดอย่างนี้นะ เอะอะก็หักเงิน แล้วเธอได้เงินเดือนเท่าไหร่ละนี่ จะพอให้หักหรือเปล่า “เขี้ยวที่สุด!” หล่อนประชด แต่มิคาอิลที่แต่งตัวจวนเสร็จกลับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ขอบใจ” เขาตอบกลับ “เก็บนาฬิกานั่นลงถังขยะ เราจะลงไปข้างล่างกันแล้ว เร็วๆ นะฉันหิว” เขาสั่ง อันดาทำตามอย่างว่าง่าย หล่อนไม่ปรารถนาจะอยู่กับเขาในนี้หรอก ถ้ารู้รหัสเปิดประตูป่านนี้เผ่นแนบแล้ว

มิคาอิลและอันดาออกจากห้องมาเมื่อใกล้แปดโมงเช้า วันนี้อากาศยังเหน็บหนาวเช่นเดิม แต่ในบ้านอบอุ่นเพราะโยเซฟเพียรแวะเวียนเข้าไปจุดเตาผิงโบราณไว้ในห้องต่างๆ ที่คาดว่าเจ้านายจะเข้าไปนั่ง ส่วนมากแล้วก็ห้องนั่งเล่น ห้องรับประทานอาหาร และห้องทำงานใหญ่ของมิคาอิล

วาร์วาร่าในชุดสูทสีเพลิงนั่งไขว่ห้างรออยู่ในห้องอาหารเส้นผมของหล่อนถูกมวยเก็บจนตึงเปรี๊ยะตรงท้ายทอย ลุคนักธุรกิจสาวสุดเฉี่ยวเรืองรองรอบกาย หล่อนมีกาแฟถ้วยโปรดและแฟ้มเอกสารวางอยู่ตรงหน้าด้วย วันนี้น้องสาวของนายมาเฟียดูเหมือนมีอะไรในใจ หล่อนสวมแว่นสีชาแก่ และไม่รู้สึกตัวเมื่อพี่ชายเดินมาถึง

รุสเซลและโอมาห์ยืนชิดหน้าต่างสองบานด้านหลังวาร์วาร่า แต่มิคาอิลไม่ยักเห็นอีวาน เขาไปไหน?

“เอกสารเรียบร้อยไหม วาร์วาร่า” พี่ชายถามเมื่อเดินมานั่งตรงข้าม น้องสาวสะดุ้งเล็กน้อย

“ค่ะ รีบเคลียร์พื้นที่ก็แล้วกัน ถ้าวันนี้วิกเตอร์เช็คว่าของมีตามออเดอร์ น้องจะให้เขาจัดการลำเลียงมาที่บริษัทเลย” วาร์วาร่าตอบ หล่อนถอดแว่นตาออกเผยให้เห็นวงหน้าขาวคมซึ่งเจือจางรอยหม่นเศร้า

“ระวังตัวด้วย อย่าห่างจากอีวานเมื่ออยู่ที่นั่น” พี่ชายเตือนโดยไม่รู้ว่าทุกครั้งที่วาร์วาร่าเข้าหาพ่อค้าอาวุธสงครามที่ชื่อวิกเตอร์ หล่อนไม่เคยพาอีวานเข้าไปด้วยเลย

“ค่ะ” วาร์วาร่าตอบ

อันดาเห็นว่าไม่มีสิ่งที่ตนจะทำในห้องนี้จึงขอตัวไปช่วยนางอาลิน่าในห้องครัว จำได้ว่าเจ้านายส่วนตัวบ่นว่าหิว เธอจะไปหาอะไรมาให้เขารับประทานเป็นมื้อเช้า

มิคาอิลพยักหน้าให้อย่างห่างเหิน เขาไม่ยิ้มให้อันดาด้วยซ้ำเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น ชายหนุ่มจำต้องเก็บกิริยาท่าทาง เพราะงานที่ทำต้องอาศัยความเคารพยำเกรงของลูกน้องจะโปรยยิ้มพร่าเพรื่อเหมือนตอนอยากได้หญิงสักคนมาขึ้นเตียง ไม่ได้

วาร์วาร่ามองสาวน้อยอันดาจนเจ้าหล่อนเดินออกนอกประตูไป จึงได้เอ่ยบางอย่างกับพี่ชาย

“พี่คะ เมื่อไหร่เราจะไปจากที่นี่เสียที น้องเบื่อแล้ว น้องไม่อยากทำแล้ว” ปลายเสียงสั่นสะท้าน ก้อนขมๆ วิ่งมาจุกที่ลำคอ ความเข้มแข็งที่มีพลันเลือนหายชั่วขณะ วาร์วาร่ารู้สึกอ่อนแอเหลือเกิน

“ใจเย็นๆ วาร์วาร่า พี่กำลังพยายามอยู่” มิคาอิลปลอบโยนน้องสาว หากสิ่งที่วางแผนไว้สำฤทธิ์ผล อีกไม่นานเขาจะได้ไปจากเมืองนี้อย่างสบายใจ ไม่ต้องมาคอยกังวลว่าใครจะตามมาปลิดชีวิตทีหลัง

ผู้เป็นน้องถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เป็นเหมือนสะพานเชื่อมพ่อค้าอาวุธรายใหญ่กับผู้ซื้อ เริ่มเหนื่อยกับสิ่งที่เป็น บางครั้งหล่อนก็นึกอยากกลับไปเป็นเด็กกำพร้าในสถานสงเคราะห์เช่นเดิม มันคงดีกว่านี้ อย่างน้อยๆ ก็ไม่ต้องมาพบเจออีวาน

“นายครับ คุณลีน่ามาพบครับ ผมเชิญให้ไปรอที่ห้องรับแขก” โยเซฟเข้ามาแจ้งเจ้านาย อีวานเดินตามหลังมาติดๆ พร้อมกับเสื้อโค้ทตัวหนาพาดไว้บนแขนข้างหนึ่ง วาร์วาร่ารีบสวมแว่นตากลับเข้าที่ไม่ยอมมองหน้าบอดีการ์ดของตน

“รถพร้อมแล้วครับคุณหนู” อีวานบอกนายสาว  มิคาอิลรับรู้ถึงความผิดปกติ รังสีแห่งความไม่พอใจกรุ่นจากร่างบางของน้องสาวบุญธรรมเป็นวงกว้าง หล่อนลุกขึ้นยืน หยิบเอาแฟ้มเอกสารแล้วเดินมายัดมันใส่มืออีวานก่อนจะก้าวฉับๆ ออกไปจากห้อง

“มีอะไรหรือเปล่าอีวาน” มิคาอิลอดเอ่ยถามไม่ได้ เขาลุกเตรียมตัวไปห้องรับแขกที่มีใครบางคนรออยู่

“เปล่าครับ ทุกอย่างเรียบร้อยดี” อีวานบอกเจ้านายหนุ่มที่อายุอานามรุ่นราวคราวเดียวกัน

“อืม...ดีแล้ว ฝากดูแลวาร์วาร่าด้วย ที่นั่นอันตรายระวังตัวให้ดี”

“ครับนาย” อีวานบอกแล้วก้าวออกจากห้อง มิคาอิลตามออกไป

รุสเซลและโอมาห์ตามติดเจ้านายหนุ่ม พวกเขารู้ดีว่าหากมีสาวสวยมาเยี่ยมเยียนเจ้านาย บอดีการ์ดอย่างพวกเขามีสิทธิ์เฝ้าแค่หน้าประตูเท่านั้น

 




ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovebooks.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovebooks.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ lightoflove2009@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน
ความคิดเห็นที่ 1 / จากตอน บทที่ 4 ภาพลวงตา / โดย : foke1234
55555555555555555น่าสนุก น่าติดตามคะ
เมื่อวันที่ : 2013-10-10[ 19:57:56 ]
110.77.247.201

[1]


หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2014. All right reserved.

Design by Seomodern