เพลย์บอยร้อยรัก (ซีรีส์ เพลย์บอยร้อยเล่มเกวียน)-จุดกำเนิดเพลย์บอย 








รักเจ้าเอย...7 ( หัวใจรักจ้าวทะเลทราย ) ( นัชญ์สรัล ) [ 2014-04-24 ]
ตอนที่ 19 สบโอกาส ( เจ้าพ่อสยบรัก ) ( tichakorn ) [ 2014-04-24 ]
ตอนที่ 3. หัวใจสั่นไหว 30% ( ซาตานผลาญรัก ) ( ผการุ้ง ) [ 2014-04-24 ]
บทนำ ( มณีจันทรา ) ( รวิญาดา ) [ 2014-04-24 ]
แนะนำตัวละคร ( มณีจันทรา ) ( รวิญาดา ) [ 2014-04-24 ]
ตอนที่ 8 แผนรักแผนร้าย(1) ( พ่ายรักจอมทมิฬ (ชุด พรหมรักจอมพยศ ลำดับที่ 2) ) ( สิระสา ) [ 2014-04-24 ]
บทที่ 13 ค่ะ 10% ( ทัณฑ์รัก พายุร้ายซาตาน ) ( molto bene/เพียงใจ ) [ 2014-04-24 ]
ตอนที่ 14 ( my memories / อุ่นไอรักในความทรงจำ ) ( บุษบาวิลิส ) [ 2014-04-23 ]
จุดเริ่มต้น...2 ( รักแฝงใจ ) ( นัชญ์สรัล ) [ 2014-04-23 ]
ตอนที่ 4 ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์(4) ( ศรรักพิศวาส ) ( โอบขวัญ ) [ 2014-04-23 ]


วันนี้ 2,982
เมื่อวานนี้ 9,224
เดือนนี้ 187,212
เดือนที่แล้ว 246,373
ปีนี้ 879,102
ปีที่แล้ว 2,230,600
รวมทั้งหมด 3,786,696

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
เพลย์บอยร้อยรัก (ซีรีส์ เพลย์บอยร้อยเล่มเกวียน) : จุดกำเนิดเพลย์บอย
ผู้แต่ง : อัญจรี น้ำจันทร์
ลงเมื่อ : 2013-10-02 [ 14:54:55 ]
อ่านทั้งหมด : 1155
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด : 15

เพลย์บอยร้อยรัก

(นิยายชุด เพลย์บอยร้อยเล่มเกวียน)

เพลย์บอยร้อยรัก อัญจรี

เพลย์บอยพยศรัก Ammy 

เพลย์บอยบงการรัก ปริยากร 

บทนำ

จุดกำเนิดเพลย์บอย

สายลมแห่งโชคชะตาพัดพลิ้วพาสามสหายในวัยหัวเลี้ยวหัวต่อให้มานั่งล่ำลากันที่ดาดฟ้าของโรงเรียน พวกเขาทั้งสามเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เกรดเจ็ดและตอนนี้ก็ต้องถึงเวลาจากกันไกลเพื่อดำเนินชีวิตไปตามทิศทางของใครของมัน ดาดฟ้าสูงของตึกเรียนในยามบ่ายคล้อยจวนค่ำแลเห็นเพียงแสงอาทิตย์สีส้มอมทองมันแผ่กระจายแสงเรืองรองแต้มแต่งขอบฟ้าทางด้านทิศตะวันตกอย่างงดงามทว่าชวนให้โดดเดี่ยวอ้างว้างในหัวใจยิ่งนัก หกปีในโรงเรียนมัธยมกลางกรุงแห่งนี้ได้สร้างความผูกพันให้กับสามหนุ่มน้อยอย่างแน่นแฟ้น ทั้งความสุข ความทุกข์ ความเศร้า แม้แต่วีรกรรมฉบับห่ามๆ ทั้งหลาย สามหนุ่มน้อยก็ร่วมหัวจมท้ายด้วยกันมาตลอด ทว่าเส้นทางเดินชีวิตของแต่ละคนถูกฟ้าลิขิตให้พรากจาก สามหนุ่มจึงจำต้องเลือกเดินไปตามทางนั้นอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง

“แกจะไปต่างประเทศแน่หรือ?” ภูธเรศ กฤตยนันท์ หนุ่มน้อยเลือดสยามเข้มข้นหนึ่งเดียวในกลุ่มเอ่ยถามอีกหนุ่มซึ่งนั่งอยู่ข้างกัน กำแพงดาดฟ้าของโรงเรียน เซนต์ เจมส์ อินเตอร์เนชั่นแนลสคูล ถูกพวกเขาใช้ต่างเก้าอี้จนเคยชิน ด้วยการนั่งบนขอบกำแพงนั้นแล้วห้อยขาที่อุดมด้วยกล้ามเนื้อในวัยแตกพานลงมาสัมผัสกระแสลมเย็นเบื้องล่าง

หนุ่มน้อยใบหน้ากระเดียดไปทางชาวยุโรปตะวันออกพยักหน้าให้เพื่อนรัก เขาไม่ได้อยากเดินเข้าสู่วงการอันดำมืด แต่เขาเลี่ยงไม่ได้ บิดาผู้ทอดทิ้งไปนานจนมิอาจจดจำได้แม้แต่ใบหน้าได้เอื้อมมือเข้ามาช่วยเหลือในเวลาที่มารดาที่รักจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ เด็กหนุ่มผู้ถูกเลี้ยงดูมาด้วยความรักอันน้อยนิดจากบิดามารดาที่แยกทางกันจึงต้องคว้าเอาเสาหลักสุดท้ายไว้พึ่งพิง คนที่ไม่เคยทำงานหนักเช่นเขาคงไม่อาจทำงานไปเรียนไปอย่างที่หลายคนคิดจะทำแน่นอน

“ฉันสัญญาว่าจะไม่เป็นมาเฟียอย่างที่แด๊ดอยากให้เป็น ฉันจะพาตัวเองออกจากวังวนนั้นให้ได้แล้วกลับมาเมืองไทยเพื่อจะได้อยู่กับพวกแก ฉันคงติดต่อกับพวกแกไม่ได้มากนักแต่จะพยายามโทรหา พวกเขาเป็นยังไงฉันก็ไม่รู้ ฉันอาจจะถูกสอนให้ยิงปืนก่อนจะได้เรียนหมออย่างที่ต้องการ” มิคาอิล นิคาลัย เทย์เลอร์ ตอบกลับไปเนือยๆ ความฝันที่ว่าไม่รู้จะสมหวังแค่ไหน แต่เขาก็จะไม่ยอมหยุดฝันและแม้ว่าในอนาคตจะไม่ได้เป็นหมอตามที่ฝันเขาก็จะยอมรับมันแต่โดยดี

“แล้วแกล่ะเจ้าเชส กลับไปเป็นชาวเกาะรึไง ฮ่าๆๆ” จอมปากมอมในกลุ่มเอ่ยเย้าเพื่อนรักเพราะทางบ้านของเชส หรือ เดอร์ฟาร์ทโต เชส อัครจิตรกุล มีฟาร์มเลี้ยงหอยมุกอยู่เลยคิดเอาเองว่าเพื่อนรักจะกลับไปช่วยงานครอบครัวที่เกาะส่วนตัวทางใต้

“ไอ้เลว! เรียกให้มันดีๆ หน่อย ชาวเกาะ ฉันว่าน่าจะเป็นแกนะไอ้ลูกแหง่ หนีให้รอดเถอะอย่าให้แม่แกจับได้นะว่าแกแอบไปซั่มกะหญิงที่ไหน ฉันขี้เกียจช่วยแก้ตัว” เดอร์ฟาร์ทโต โต้กลับเพื่อนรักจอมปากมอม ปกติเขาจะไม่พูดมากพูดยาวขนาดนี้หรอกนะ เพราะขี้เกียจเถียงกับเจ้าปากหมานี่

“ไอ้เชส! นี่แกว่าฉันเป็นลูกแหง่เหรอ! ไอ้เลว เดี๋ยวฉันจะผลักแกตกตึกตายไปเลย อึ้บ!” ภูธเรศพยามเอื้อมแขนไปผลักเดอร์ฟาร์ทโตดังที่ปากว่าทีเล่นทีจริง ทำให้คนที่ถูกแกล้วส่งเสียงหัวเราะมากกว่าจะโมโหโกรธา เมื่อสองหนุ่มก่อกวนความสงบก่อนจากกันไกล คนที่นั่งอยู่ต้องกลางเลยต้องออกปากห้าม

“เฮ้อ! เอาน่าๆ พวกแกจะทะเลาะกันทำไมเนี่ย แกก็อีกคนเจ้าภู ไอ้เชสมันว่าแกเป็นไอ้ลูกแหง่มันไม่จริงรึ?”

“จริง!” หนุ่มจอมกะล่อนยอมรับอย่างเต็มปากเต็มคำ เขาไม่ได้ถูกเพื่อนว่าหรอก เจ้าพวกนี้มันอิจฉาเขาต่างหากที่มีมารดาแสนดีคอยประหงมลูกชายคนนี้ ทุกลมหายใจ ช่วยไม่ได้ล่ะนะก็คนมันน่ารักนี่นา หึๆๆ

เสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์หลุดจากลำคอของภูธเรศอย่างเจ้าเล่ห์จนคนที่นั่งอยู่ตรงกลางส่ายศีรษะอย่างระอา ก่อนจะหันมาถามเพื่อนรักที่นั่งอยู่ด้านขวา

“ตกลงแกเอาไงวะ เชส แกจะกลับเกาะหรือไปเรียนต่อเลย”

“ไม่แน่ใจ คงต้องเรียนให้จบก่อน อาจจะที่นี่หรือต่างประเทศค่อยดูอีกที แต่ฉันใจหายว่ะ อยู่ๆ เราก็ต้องจากกันไป ถ้าฉันต้องไปเรียนต่อที่เมืองนอกจริงๆ ก็คงต้องทุ่มเทให้กับมัน อาจจะไม่มีเวลามานั่งแชทกับพวกแก” เดอร์ฟาร์ทโตว่า ใบหน้าคมเข้มอย่างบุรุษเลือดผสมหล่อเหลาอย่างร้ายกาจในวัยเพียงสิบแปดปี โดยรวมแล้วพวกเขาทั้งสามรูปร่างสูงใหญ่เกินอายุจริงกันทุกคน ที่สำคัญความเจ้าเล่ห์ทั้งลูกล่อลูกชนก็เดินน้ำหน้าอายุจนแทบจะเรียกว่าสำเร็จการศึกษาเป็นดอกเตอร์แล้วด้วยซ้ำ

“อีโธ่! ไอ้คนรักเพื่อน แกหาทางหลุดจากน้องกุ๊บกิ๊บดาวโรงเรียนให้ได้ก่อนเถอะแล้วค่อยมาแชทกะพวกฉัน” ภูธเรศประชดประชันอย่างเป็นต่อเลยทำให้เดอร์ฟาร์ทโต ต้องสงบปากสงบคำเพราะเขาไม่อาจเถียงในข้อนี้

สามหนุ่มเพื่อนรักยุติการโต้คารมไปโดยปริยายเมื่อมิคาอิลสั่งสัญญาว่าสิ่งที่พวกเขาเฝ้ารอกำลังมาถึง ทั้งสามนั่งเงียบๆ แลมองพระอาทิตย์สีส้มกลมโตที่ค่อยๆ คล้อยต่ำลงไป มันลับลงหลังตึกสูงด้านทิศตะวันตกอย่างน่าเสียดาย เหลือไว้เพียงแสงสีแสดอมแดงแต้มแต่งขอบฟ้า มีฝูงนกฝูงกาหลายฝูงบินผ่านหน้าพวกเขาไปฝูงแล้วฝูงเล่าจนความมืดมิดคืบคลานเข้ามา ก่อนที่แสงสีนีออนจะเข้ามาแทรกแซงทดแทนแสงอาทิตย์ที่เพิ่งอัสดงในที่สุด

สามหนุ่มถอนหายใจพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เพราะมันถึงวันที่เวลาที่ต้องจากกันแล้วจริงๆ พวกเขาพากันลุกจากกำแพงดาดฟ้าเดินมาหยุดที่ลานโล่งๆ ตรงกลางนั้นก่อนกอดคอกันล่ำลาเป็นครั้งสุดท้ายต่างฝ่ายต่างสัญญาว่าจะหาโอกาสพบเจอเพื่อนคนใดคนหนึ่งให้ได้ถ้ามีโอกาส

“สักวันเราต้องได้กลับมาพบกันนะเพื่อนรัก เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป” มิคาอิลเอ่ยกับเพื่อนทั้งสองน้ำตาคลอเบ้า เขาเป็นเพียงหนุ่มน้อยที่โหยหาความรัก และครั้งนี้โชคชะตาก็กำลังจะพรากความรักฉันเพื่อนไปจากเขาอย่างทารุณที่สุด

“ใช่ เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป” เดอร์ฟาร์ทโต ย้ำอีกหน ภูธเรศพยักหน้าเห็นด้วย สองแขนของเขายังประสานบนไหล่ที่อุดมด้วยมัดกล้ามอย่างวัยรุ่นของเพื่อนรัก แต่เขามันคนปากมอม จะให้พูดอะไรซึ้งๆ มันก็กระดากปาก

“ถ้าพวกแกจะรับปากฉันสักเรื่อง ฉันก็ขอให้พวกนาย...อย่าทิ้งลายเพลย์บอย โอเคป่ะ?”

“ได้เสมอเพื่อนยาก พวกเรามันสามหนุ่มเพลย์บอยนี่นา หึๆ” มิคาอิลพูดพร้อมกับส่งสายตาอันกรุ้มกริ่มไปถึงใครบางคนที่อยู่ในห้วงความคิด ป่านนี้ Lady Number 1 ของเขาหล่อนจะรออยู่ที่ไหนนะ ชักอยากจะรู้แล้วสิ หึๆๆ

“ใช่! เพราะว่าพวกเราคือ เพลย์บอยร้อยเล่มเกวียน หึๆๆ”  เดอร์ฟาร์ทโตช่วยต่อฉายาที่เปรียบประดุจคำมั่นสัญญาจนจบประโยค ก่อนที่เสียงหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์จะดังประสานกันที่ชั้นดาดฟ้าของโรงเรียนมัธยมเซนต์ เจมส์ อินเตอร์เนชั่นแนลสคูล สามหนุ่มน้อยทิ้งร่องรอยแห่งความรัก ผูกพันไว้ด้วยคำมั่นสัญญาว่าจะรักษาความเจ้าชู้ประดุจเพลย์บอยที่มีมารยาหลายร้อยเล่มเกวียน มิคาอิลไม่เคยละเลยคำสัญญาในข้อนี้ เขายังปฏิบัติมันอยู่เสมอนับตั้งแต่ค่ำคืนนี้เป็นต้นไปเลยล่ะ

 

ณิชมน คือผู้หญิงคนแรกที่จะได้โอกาสเป็น Lady Number 1  ผู้หญิงคนแรกที่ได้เป็นที่หนึ่งทว่าไม่ได้เป็นที่สุดที่หัวใจปรารถนา เพราะว่าสำหรับ มิคาอิล นิคาลัย เทย์เลอร์ .... Number 1 เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น!




ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovebooks.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovebooks.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ lightoflove2009@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2014. All right reserved.

Design by Seomodern