หลอมรัก สวาทมาเฟีย (ภาคต่อ มนต์เสน่หา บอดี้การ์ด)-ความจริงหรือความฝัน 55% 








ตอนที่ 6 กลลวงรัก 100% ( เล่ห์เผด็จรัก ) ( รวินท์รำไพ(รุ้งชาดา) ) [ 2014-04-21 ]
แนะนำตัวละคร ( เล่ห์รักสลับลาย ) ( ผการุ้ง ) [ 2014-04-20 ]
นิยายเรื่องที่สองค่ะ รักแฝงใจ ( หัวใจรักจ้าวทะเลทราย ) ( มณีจันทร์ ) [ 2014-04-20 ]
รักเจ้าเอย...3 ( หัวใจรักจ้าวทะเลทราย ) ( มณีจันทร์ ) [ 2014-04-20 ]
ยิ่งเกลียด...ยิ่งจำ ( ปิ๊งรักร้าย...นายหลังห้อง ) ( มาลีร้อย ) [ 2014-04-20 ]
เทพบุตรหรือซาตาน ( ค้นหัวใจซาตาน ) ( มาลีร้อย ) [ 2014-04-20 ]
แค้นฝันหุ่น ( ปิ๊งรักร้าย...นายหลังห้อง ) ( มาลีร้อย ) [ 2014-04-20 ]
ตอนที่ 7 ตำแหน่งที่ถูกจัดวาง(1) ( พ่ายรักจอมทมิฬ (ชุด พรหมรักจอมพยศ ลำดับที่ 2) ) ( สิระสา ) [ 2014-04-20 ]
ตอนที่ 15 (เล่หร้าย เล่ห์รัก) พรรณิพา ( เล่ห์ร้าย เล่ห์รัก ) ( พรรณิพา ) [ 2014-04-20 ]
จุดเริ่มต้น - 100% - ( พ่ายเงาเสน่หา ) ( ณรมล / จรสจันทร์ ) [ 2014-04-20 ]


วันนี้ 1,164
เมื่อวานนี้ 9,180
เดือนนี้ 159,922
เดือนที่แล้ว 246,373
ปีนี้ 851,812
ปีที่แล้ว 2,230,600
รวมทั้งหมด 3,757,588

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
หลอมรัก สวาทมาเฟีย (ภาคต่อ มนต์เสน่หา บอดี้การ์ด) : ความจริงหรือความฝัน 55%
ผู้แต่ง : วิชิตา
ลงเมื่อ : 2013-07-25 [ 07:45:32 ]
อ่านทั้งหมด : 578
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด : 5

-1-

ความจริงหรือความฝัน 55%

 

            “ปาล์ม...ตอนนี้ปาล์มเป็นเมียพี่... เป็นผู้หญิงของพี่...” สหธรเอ่ยราวกับกำลังเพ้อ เขาค่อยๆ ขยับกายออกห่างเธอช้าๆ แล้วอดเข้าไปใหม่อีกครั้ง สหธรทำอย่างนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า... จากช้าแล้วค่อยๆ เพิ่มขึ้นระดับเมื่อปารมีเริ่มปรับตัวได้ ร่างบางครางเรียกชื่อสหธรเสียงหวานอย่างห้ามไม่อยู่

            “คะคุณกลาง.... อื้อ...อ่า..คุณกลาง...อ่า...อื้อ” ปารมีจับมือสหธรแน่นเมื่อร้สึกถึงความต้องการที่กำลังจะถูกปลดปล่อย หธรอมยิ้ม เขาเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น เร็ว และเร็วขึ้น จนในที่สุด เขาก็พาปารมีไปถึงสายรุ่งแห่งความสุขสันต์ที่ร่างบางไม่เคยได้พบเจอ......

 

            “เฮือก...”  ร่างบางของปารมีสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ มือบางยกทาบอก หายใจหอบออกมาราวกับพึ่งไปวิ่งมาราธรเป็นสิบๆ กิโลมายังไงยังงั้น หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ หน้านวลเริ่มเป็นสีมะเขือเทศสุก เมื่อนึกความฝัน ที่ตัวเองฝันไปเมื่อครู่ ตั้งแต่เกิดมาจนเป็นสาว เธอแทบไม่เคยฝันอะไรที่พิเรนทร์ขนาดนี้มาก่อนเลย ฝันไปได้อย่างไรกัน น่าอับอายอย่างที่สุด ปารมีถอนหายใจออกมาแรงๆ แล้วยกมือเช็ดหยาดเหงื่อที่ไหลออกมาอย่างเขินอาย

            “ฝันบ้าอะไรของเธอปารมี... กลายเป็นคนโรตจิตไปตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย.... ฮึ่ยน่าอายจริงๆ เชียว” ร่างบางบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปกดเปิดสวิตช์ไฟที่หัวเตียง เพื่อให้มองเห็นอะไรในห้องได้ชัดๆ “ ตีหนึ่งแล้วเหรอเนี่ย ทำไมถึงได้เร็วจัง”

            ปารมีอดที่จะออกมาอีกไม่ได้ เมื่อมองเห็นนาฬิกาเรือนสวยเข็มสั่นชี้ที่เลขหนึ่ง และเข็มยาวชี้ไปที่เลขสี่กว่าๆ นั่นก็หมายถึงเวลาตีหนึ่งแล้วน่ะสิ ร่างบางรีบลุกขึ้นจากเตียงเพื่อลงไปหาน้ำข้างล่างขึ้นมาดื่ม ตอนนี้ทุกคนคงจะหลับกันแล้วล่ะมั้ง คงไม่ต้องหยิบเสื้อคุมไปหรอก นึกได้เช่นนั้นเธอก็ก้าวเท้าลงไปข้างล่างอย่างแผ่วเบา เพราะเกรงว่คนอื่นจะตื่นมากลางดึกเพราะตนเอง

            “แก้วน้ำอยู่ตรงไหนนะ...จำได้ว่าเคยเห็นวางไว้ตรงนี้นี่น่า แล้วหายไปไหนล่ะเนี่ย!” ปารมีถามตนเองอย่างงงๆ เมื่อไม่เห็นแก้วน้ำวางไว้ในที่ๆ มันเคยอยู่ หรือว่าเธอจะจำผิด ความมืดที่ไม่เอื้ออำนวย ทำให้ร่างบางของปารมีมองอะไรไม่ถนัด ความจริงจะเปิดไฟก็ได้ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่เปิด เพราะชุดนอนที่ใส่มันบาง กลวจะมีคนอื่นมาเห็น  “อยู่ตรงไหนน่ะ... โอ็ย!!

            ปารมีอุทานอย่างตกใจ เมื่อหันไปเดินถอยหลังไปชนกับร่างของใครคนนึงโดยไม่รู้ตว ร่างบางแทบจะล้มลงกบพื้น แต่ก็ถูกคนที่เธอชนจับไว้ทัน ไม่งั้นเธอคงได้ล้มไปจับกบกับพื้นเป็นแน่...

            “ลงมาทำอะไรดึกๆ ดื่นๆ ” คนตัวโตถามเสียงเขียว พร้อมๆ กับไฟที่สว่างขึ้น สหธรมองคนตรงหน้าอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก... เขามองร่างบางที่ยืนหน้าซีดอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะสะดุดตากับชุดที่เธอสวมใส่อยู่ “ฉันถามมาลงมาทำอะไร?...”

            “ปาล์มแค่ลงมาหาน้ำดื่มค่ะ... ไม่คิดว่าจะทำให้คุณกลางตื่น ปาล์มขอโทษด้วยนะค่ะ” ปารมีก็หน้ามองพื้นครัว เพราะเกรงสายตาของสหธรที่มองเธอราวกับเศษขยะไร้ค่า มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่วันที่เธอสารภาพความรู้สึกของตนเองให้บุคคลตรงหน้า คุณกลางที่แสนใจดีของเธอก็หายไป เหลือเพียงแค่คุณกลางที่แสนจะเย็นชา ซึ่งเธอก็ทำใจไว้แล้ว เธอรู้ดีว่าอะไรที่ทำให้เขากลายเป็นคนที่ไร้หัวใจอย่างนี้ เธอนี่แหละที่จะทำให้คุณกลางคนเดิมกลับคืนมา

            “ฉันไม่ได้ตื่น... ฉันยังไม่นอนต่างหาก ได้ยินเสียงคนเดินเลยเดินออกมาดู... แล้วนี้ทำไมไม่สวมเสื้อคุมลงมา หรือว่าจะมายั่วผู้ชาย” สหธรต่อว่าอย่างไม่กลัวว่าคนพูดของตัวเองจะทำร้ายจิตใจอีกฝ่าย ปารมีเม้มริมฝีปากแน่น พยายามไม่แสดงความเสียใจออกมา เธอรับหันหน้าหนีเพื่อเดินกลับห้องตัวเอง ไม่ต้องดงต้องดื่มมันแล้วน้ำ

            สหธรมองตามอย่างไม่พอใจ เขาไม่ชอบที่เป็นคนถูกเมิน โดยเฉพาะกบผู้หญิงที่บอกว่ารักตัวเอง ร่างหนารีบสาวเท้าตามไป ก่อนที่เธอจะเดินพ้นประตูห้องครัว แล้วดึงเรียวแขนบางเพื่อเธอหยุด

            “หยุดเดี๋ยวนี้! ปารมี! ฉันยังไม่ได้อนุญาติให้เธอไปไหน” สหธรเอ่ยเสียงแข็งพลางกระชากร่างบางอย่างแรง จนปารมีถลาตัวเข้ามาในอ้อมกอดของตนเอง หญิงสาวอึ้งไม่กล้าขยบเขยื้อนไปไหนลมหายใจของสหธรรดที่ริมใบหู มันทำให้เธออดนึกถึงเรื่องราวที่เธอฝันไม่ได้

ไม่ได้นะปารมี! หยุดคิดเดี๋ยวนี้!’ ร่างบางร้องสั่งตนเองในใจ

สหธรจ้องหน้านวลที่ก้มหน้านิ่งอยู่กับอกของเขาอย่างพิศวง มือหนาช้อนให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้น ทันทีที่สายตาทั้งสองประสานกั เขาก้รู้สึกราวกับต้องมนต์สะกด หน้าคมค่อยๆ โน้มริมฝีปากทาบลงมาที่เรียวปากบางสีชมพูสวยเบาๆ จนคนที่โดนจูบต้องตัวไม่ติด ปารมีเบิกตากว้างทั้งตกใจ ทั้งตื่นเต้น ก่อนจะเผยอปากให้เขาเชยชมริมฝีปากของตัวเองอย่างมีความสุข ใครก็ได้ ช่วยบอกเธอที่นี่คือความฝันหรือความจริง สัมผสที่แสนอ่อนโดยนนี่มันคืออะไร ก่อนที่สมองทั้งจะหยุดทำงาน ร่างหนาก็ผละออกอย่างรวดเร็ว พร้อมส่งคำพูดที่คำพูดที่ทำให้คนฟังรู้สึกเจ็บปวดออกมา

            “ที่เธอลงมานี่... คงจะมาให้ผู้ชายคนอื่นทำอย่างนี้ใช่ไหม.. ผู้หญิงอะไรไร้ยางอายที่สุด” สหธรเอ่ยพลางทำหน้าเยาะเย้ย จนปารมีน้ำตาแทบไหล เขามองร่างบางที่ก้มหน้านิ่งอย่างชิงชัง ก่อนจะหันหน้าหนีเดินกลับไปยังห้องทำงาน

            ปารมีเงยหน้มองตามหลังเขาอย่างไม่เข้าใจ น้ำตาเริ่มไหลออกมา นี่เธอทำอะไรผิดอีก เธอไม่ได้เป็นคนยั่วให้เขามาจูบเธอเสียหน่อย เขาต่างหากที่จูบเธอเอง แล้วทำไมต้องโยนความผิดมาให้เธอ ร่างบางร้องถามตัวเองอย่างเสียใจ ทำไมความจริงและความฝันมันถึงได้แต่งต่างกันราวกับฟ้ากลับดิน แม้จะเสียใจยังไง เธอก็ไม่คิดที่จะโกรธเขา ไม่เคยเลยสักนิด ปารมียิ้มน้อยๆ กับตัวเองคำพูดว่ารักที่เธอได้ยินในความฝัน ดังลอยเข้ามาในประสาท แม้จะเป็นเพียงความฝัน เธอก็รู้สึกมีความสุข

            ร่างบางเดินไปปิดไฟแล้วเดินขึ้นห้องไปอย่างช้าๆ เพราะสายตายังไม่ชินกับความมืด ก่อนจะหยุดตรงหน้าห้องทำงานของสหธรที่เปิดไฟไว้อยู่ เธอค่อยๆเปิดประตูออก แล้วแอบมองอีกฝ่ายอยู่เงียบๆ เห็นเขากำลังนั่งเคร่งเครียดอยู่กับกองเอกสารบนโต๊ะ แม้ใจอยากจะเข้าไปช่วย แต่พอนึกถึงใบหน้าดุดันของชายหนุ่มที่มักจะแสดงออกเวลาที่เธอชอบไปยุ่งหรือวุ่นวายก็ต้องถอยออกมา

            “สู้ๆ นะค่ะ คุณกลาง ปาล์มเป็นกำลังใจให้” ปารมีพึมพำกับตัวเองแล้วเดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง

            สหธรจ้องมองเอกสารตรงหน้าอย่างไม่มีสมาธิ เมื่อครู่เขาเผลอไปจูบปารมีได้อย่างไร เพียงแค่เห็นสายตาหวาดระแวงของอีกฝ่ายเขาก็อดไม่ได้ที่จะประทับจูบลงไปที่เรียวปากอิ่มของปารมี แม้จะรู้สึกตัวและต่อว่าอีกฝ่ายแก้อาการเก้อ ของตัวเอง แต่ก็อดที่จะนึกถึงริมฝีปากสีชมพูแสนหวานนั้นไม่ได้ นี่คงจะเป็นมารยาอย่างนึงของผู้หญิงน่าไม่อาย ที่วิ่งเข้าหาผู้ชายก่อนใช่ไหม

            “ผู้หญิงอย่างเธอ..ฉันไม่มีวันสนใจเด็ดขาด!” เขาเอ่ยบอกตัวเองอย่างขึงขัง พร้อมๆ กับปิดแฟ้มเอกสารอย่างแรง เพื่อระงับอารมณ์โกรธที่ประทุขึ้น เมื่อนึกถึงบรรดาผู้หญิงที่วิ่งไล่จับผู้ชายก่อน วันนี้เขาคงทำงานต่อไปไม่รู้เรื่องแน่ๆ เห็นทีคงต้องพอแค่นี้ก่อน ร่างหนาเดินไปปิดไฟ แล้วตรงไปยังห้องนอนของตัวเองที่อยู่ตรงข้ามกับห้องปารมี เพื่อพักผ่อนร่างกาย...

 

            ปารมีตื่นรีบลุกขึ้นตื่นแต่เช้า เพราะเกรงว่าจะไปมหาลัยสาย ปกติเธอไม่ใช่คนที่ตื่นสาย แต่วันนี้คงเป็นเพราะเมื่อคืนหลงจากที่ตื่นมาฟังคำพูดเสียดสียของสหธร เธอก็ทำใจหลับไม่ลงจริงๆ กว่าจะหลับก็เกือบเช้า ผลก็เลยทำให้เธอตื่นสายอย่างที่เห็น ร่างบางหยิบกระเป๋าและหนังสือเรียน วิ่งลงปข้างล่างอย่างเร่งรีบ

            “ไม่น่าตื่นสายเลยยัยปาล์ม... ดูสิจะเจ็ดโมงแล้ว... ไปไม่ทันแน่เลย” ปารมีบ่นพึมพำกับตัวเอง เมื่อเดินมาถึงห้องโถงของบ้าน

            “อ้าว... หนูปาล์มจะไปเรีนแล้วเหรอลูก มาทานข้าวก่อนไหม” เพลงตะวันเอ่ยเสียงปารมีเสียงนุ่ม พลางเดินจากโต๊ะอาหารไปพาตัวอีกฝ่ายเข้ามา คุณแม่ยังสวยหันไปพยักหน้าให้แม้บ้านไปยกจานอาหารมาเพิ่มให้ปารมี

            “อย่าดีกว่าค่ะ... ปาล์มมีเรียนตอนเจ็ดโมง... ตอนนี้ก็จะไปไม่ทันอยู่แล้ว... ปาล์มขออนุญาติไม่นานนะค่ะ” ปารมีปฏิเสธอย่างเกรงอกเกรงใจ ยิ่งเห็นสีหน้าเสียงดายของ ผู้มีพระคุณทั้งองก็ยิ่งรู้สึกผิด แต่จให้ทำยังไงได้เล่า ในเมื่อเธอมีเรียนตอนเจ็ดโมงจริงๆ

            “ไม่เป็นอะไร... หนูไปเรียนเถอะ... เอาน่าเพลงหนูปาล์มเขามีเรียนจริงๆ ไว้ให้กลับมาทานตอนเย็นก็ได้” เสือเอ่ยบอกภรรยา ที่ทำหน้าเศร้า เพลงตะวันมองสามีค้อนๆ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ร่างบางของเด็กสาวรุ่นลูกอย่างเสียดาย

            “งั้นหนูไปเรียนเถอะจ๊ะ... แต่ตอนเย็นต้องกลับมาทานข้าวกับอานะ” คุณแม่ยังสวยมิวายบังคับ ปารมีพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบเดินออกไปจากบ้าน เพลงตะวันมองตามหลังแล้วอมยิ้มออกมาน้อยๆ อย่างชอบอชอบใจ ไม่สนใจสายตาของสามีและลูกชายที่มอง ตนเองอย่างแปลกใจ

            “เป็นอะไรฮึ เพลง ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลย... หรือว่าดีใจที่หนูปาล์มเขาปฏิเสธไม่ทานข้าว” เสือเอ่ยเย้าภรรยาอย่างอารมณ์ดี เพลงตะวันหันมาค้อนสามีอย่างโมโห กึ่งหมั้นไส้

            “จะบ้าเหรอเสือ... เพลงแค่ชอบใจในการวางตัวของหนูปาล์มเขาต่างหาก เราล่ะว่าไงตากลาง ชอบรึเปล่าผู้หญิงแบบปารมี” เพลงตะวันหันไปถามลูกชายหัวแก้วหัวแหวน  ที่นั่งทาน้าวต้อมไม่พูดไม่จาอย่างหมั้นไส้ ในความเย็นชาของลูกชาย และยิ่งอีกฝ่ายไม่ตอบ เธออดที่จะตีแขนอีกฝ่ายเบาๆ

            “ผมไม่มีความรู้สึกที่เรียกว่ารักว่าชอบนั่นตั้งนานแล้วล่ะครับ.... ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวเอาเอกสารไปให้ลูกค้าที่บริษัทก่อนนะครับ...” สหธรบอกพลางยิ้มอย่างข่มขื่น 

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

Hello... สวัสดีจร้ารีดเดอร์ทุกท่าน คิดถึงไรท์เตอร์คนนี้ไหมเอ่ยhttp://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/000072-medium.gif...

ไรท์เตอร์คิดถึงรีดเดอร์ทุกท่านมากๆ http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/000108-medium.gif ... ไม่ได้เจอกันสองสามวัน

ถ้าคิดถึงเขาก็เมนต์เป็นกำลงใจให้เขาด้วยนะ... ถ้าไม่เมนต์เขาไม่อัพจริงๆ ด้วย..

ฝากเข้าไปกดไลท์ที่แฟนเพจไรท์เตอร์ด้วยนะค่ะ.... วันนี้ไปก่อนล่ะ บาย... 

 




ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ
 


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovebooks.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovebooks.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ lightoflove2009@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2014. All right reserved.

Design by Seomodern