นางบำเรอตีทะเบียน (โสเภณีตีทะเบียน)-บทที่ 8 ความยุ่งยากที่น่ารัก 40% 








ตอนที่ 14 ( my memories / อุ่นไอรักในความทรงจำ ) ( บุษบาวิลิส ) [ 2014-04-23 ]
จุดเริ่มต้น...2 ( รักแฝงใจ ) ( นัชญ์สรัล ) [ 2014-04-23 ]
ตอนที่ 4 ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์(4) ( ศรรักพิศวาส ) ( โอบขวัญ ) [ 2014-04-23 ]
ตอนที่ 21 อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของฉัน1 100% ( โสเภณีพันล้าน ) ( อัณศยามน sweetflora ) [ 2014-04-23 ]
รักเจ้าเอย...6 ( หัวใจรักจ้าวทะเลทราย ) ( นัชญ์สรัล ) [ 2014-04-23 ]
ตอนที่ 7 ถ่านไฟ(ไม่)เก่า Part1 ( เล่ห์เผด็จรัก ) ( รวินท์รำไพ(รุ้งชาดา) ) [ 2014-04-23 ]
แจ้งข่าว-หยุดอัพนิยายเแล้วนะคะ (หนังสือหมดแล้ว มีแต่E-book) ( รักลวงบ่วงวิวาห์อสูร NC 25+(ใกล้จะทยอยลบ รีบๆอ่านนะ) ) ( ดอกโบตั๋นสีขาว ) [ 2014-04-23 ]
บทที่ 12 ครบ 100% ( ทัณฑ์รัก พายุร้ายซาตาน ) ( molto bene/เพียงใจ ) [ 2014-04-22 ]
ตอนที่ 7 ตำแหน่งที่ถูกจัดวาง(3) ( พ่ายรักจอมทมิฬ (ชุด พรหมรักจอมพยศ ลำดับที่ 2) ) ( สิระสา ) [ 2014-04-22 ]
Chapter 29 ( วิวาห์ด่วน ป่วนรัก ) ( เด็กปั้นคำ ) [ 2014-04-22 ]


วันนี้ 9,212
เมื่อวานนี้ 9,092
เดือนนี้ 177,988
เดือนที่แล้ว 246,373
ปีนี้ 869,878
ปีที่แล้ว 2,230,600
รวมทั้งหมด 3,783,702

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
นางบำเรอตีทะเบียน (โสเภณีตีทะเบียน) : บทที่ 8 ความยุ่งยากที่น่ารัก 40%
ผู้แต่ง : อัญจรี
ลงเมื่อ : 2013-03-12 [ 09:28:19 ]
อ่านทั้งหมด : 2234
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด : 40

อร้ายยยยย >< เขินนนนนนนนน >O< อยากเป็นสมันน้อยให้นายยักษ์จับกินอิๆ
นางบำเรอตีทะเบียน 
บทที่ 8 ความยุ่งยากที่น่ารัก 40%
 
“โอ๊ย! เจ็บนะตายักษ์บ้า! โฮๆๆ เค้าจะฟ้องป้าเจรียง ฮือๆๆ ป้าจ๋า...นายยักษ์แกล้งหนูกวาง โฮๆๆ”
สิมันตราหลับตานิ่งแล้วแหกปากร้อง แน่นอนว่าไร้ซึ่งหยดน้ำตา กุมภัณฑ์รีบขู่อีกรอบว่าถ้าหล่อนไม่หยุดร้องเขาจะเปลี่ยนเสียงร้องหล่อนเป็นเสียงอะไร
“ฉันไม่ร้องก็ได้ เชอะ!” หญิงสาวสะบัดหน้าหนีจากสายตาเอือมระอาของนายยักษ์ เขากำลังติติงเธอด้วยสายตา จะว่าเธอเป็นเด็กไม่รู้จักโตกระมัง เขาไม่มาโดนความร้อนรุนแรงประหนึ่งถูกหน้าเตารีดทาบทับฝ่ามือบ้างให้มันรู้ไป
 
บทที่ 8
ความยุ่งยากที่น่ารัก
“คอเคล็ดขึ้นมาฉันไม่ทายาให้จริงๆ ด้วย” 
กุมภัณฑ์ยังเอ่ยต่อประชดน้อยๆ แต่ในใจนึกเอ็นดูปลายจมูกโด่งรั้นของกวางสาวมันขึ้นสีแดงจางๆ ช่างน่าจับน่าจูบเสียนี่กระไร
“ฉันจะไม่พูดกับคุณเพราะว่าฉัน...ฉันงอน”
กุมภัณฑ์ทำตาโตอีกรอบ เจ้าหล่อนเพิ่งแจ้งแก่นายจ้างว่าหล่อนจะงอนแล้วนะ แล้วไงล่ะ เขาต้องง้อด้วยหรือ?
“แล้ว...ฉันต้องง้อเธอไหมกวาง?”
สิมันตราหันมาหรี่ตามองนายจ้างเล็กน้อยก่อนจะหันไปทางเดิม
“แล้วแต่ ไม่ใช่กงการของนายจ้างอย่างคุณนี่ ฉันจะน้อยใจเจ็บใจจนตายก็ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก”
น้ำเสียงสั่นเครือเจือสะอื้นจนคนฟังอดสงสารไม่ได้ เขาใช้สองมือดึงกรอบหน้าสวยให้หันมาเผชิญหน้าก่อนจะไล้นิ้วหัวแม่มือปาดเช็ดหยาดน้ำตาให้หล่อนเบาๆ
“ยัยขี้แยเอ๊ย แค่นี้ก็ร้องไห้ ไหน...เอามือมาดูซิ”
หญิงสาวอิดออดเล็กน้อยแต่ก็ไม่สามารถขัดขืนได้แต่อย่างใด สุดท้ายมือน้อยจึงวางหงายอยู่บนฝ่ามือใหญ่อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
“เธอไปทำบ้าอะไรมาเนี่ย!?”
เสียงโกรธเกรี้ยวของพ่อยักษ์ตวาดถามแล้วรีบลุกไปหาหยูกยาในลิ้นชักที่ข้างเตียง สิมันตราหน้ามุ่ยจะให้บอกไหมล่ะว่าไปทำอะไรมา
“ทำไมไม่บอกฉันว่ามือเจ็บ เป็นใบ้หรือไงห๊ะ!” เขายังดุเจ้าหล่อนต่ออย่างขุ่นเคืองระหว่างนั้นก็นำหลอดยาสีขาวคาดเขียวซึ่งมีไว้สำหรับทาแผลพุพองน้ำร้อนลวกมาทาบางๆ บนฝ่ามือน้อยทั้งสองข้าง
นาทีนี้สิมันตราหลงลืมความเจ็บปวดชั่วขณะ สรรพสำเนียงเสียงใดไม่มีมาแว่วเข้าหูให้ระคาย ตอนนี้หัวใจของเธอกำลังเต้นแรงจนสามารถกลบเสียงอื่นไปหมดสิ้นแล้ว
หลังจากที่กุมภัณฑ์ทายาให้ก็ก้มใบหน้าลงมาจ่อริมฝีปากแดงเรื่อราวอิสตรีเพื่อเป่าลมอุ่นๆ จนเกือบร้อนลงมาบรรเทาความเจ็บปวดให้สิมันตรา หญิงสาวหัวใจวูบไหวความเจ็บปวดใดๆ ก็แทบมลายสิ้น อานุภาพแห่งรักคงปักอกกวางน้อยจนติดเชื้อรักษาไม่หายเป็นแน่แท้
‘โอ...ยักษ์ใหญ่กุมภัณฑ์ผู้อ่อนโยน กวางน้อยตัวนี้ใจละลายแล้วนะ!’
“เธอ...มองหน้าฉันทำไม? ฉัน...ก็เขินเป็นนะ...” 
ชายหนุ่มอ้อมแอ้มตอบแล้วพาใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อออกห่างจากคนตัวเล็ก เจ้าหล่อนนั่งทำตาหวานเชื่อมราวกับเจ้าหญิงผู้ตกอยู่ในห้วงรัก ต่อให้เขาฉุดรั้งอย่างไรหล่อนก็ไม่มีทางหลุดจากวังวนสิเน่หานั้นได้
“หะ...หา อ่า...คือ..ขะ...ขอบคุณ ขอบคุณค่ะบอส”
สิมันตราเม้มปากเข้าหากันอย่างขัดเขินก่อนก้มหน้านิ่งไม่กล้าสานสบสายตาบอสหนุ่ม เธอมองสองฝ่ามือมันวาวที่ถูกเขาชโลมยาจนทั่วแล้วยิ้มออกมาอย่างปลื้มอกปลื้มใจ
กุมภัณฑ์มองใบหน้าที่ก้มงุดๆ พยายามซ่อนรอยยิ้มของหล่อนแล้วอดใจไม่ไหวเชยคางมนขึ้นด้วยสองอุ้งมือก่อนจะกดริมฝีปากร้อนๆ ลงไปจุมพิตริมฝีปากกวางสาวแสนสวยจนหนำใจ
ด้วยอารมณ์ที่เตลิดไปความอ่อนโยนก่อนหน้านี้ทำให้สิมันตราหลงลืมตัวชั่วขณะ หล่อนเปิดปากรับการรุกรานของกุมภัณฑ์แต่โดยดี ยังผลให้เขาส่งเสียงครางอืออาด้วยความพอใจ 
ยักษ์ใหญ่ค่อยๆ ดันกายกวางสาวให้เอนราบไปด้านหลังขณะที่ริมฝีปากก็ยังทำหน้าที่ของมันได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง
“หวาน...กวาง...ปากเธอหวานเหลือเกิน...”
เสียงกระซิบแหบพร่าที่ข้างกกหูมิทำให้ขนกายลุกซู่ได้เท่าการที่แผ่นหลังสัมผัสกับผ้าปูที่นอน สิมันตราใจเต้นตึกตักหายใจหอบแรง พ่อยักษ์ใหญ่มานอนทับกายเธอตอนไหนหว่า?
สองฝ่ามือที่เจ็บปวดพุพองถูกกำรวบไว้ด้วยกันในมือซ้ายเพียงข้างเดียวของพ่อยักษ์ เขาตรึงมันไว้เหนือศีรษะเจ้าของ
“จะทำอะไร...คะ..บอส...” ถามแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คุณบอสขาที่หน้าแดงเพราะขวยเขินเมื่อครู่นี้กลายร่างเป็นยักษ์ใหญ่กุมภัณฑ์ที่มีนัยน์ตาเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ มันกำลังจดจ้องเธออยู่ประหนึ่งอยากเคี้ยวให้แหลกละเอียดด้วยสายตา ก่อนจะกลืนลงท้องแล้วอิ่มไปอีกมื้อด้วยเนื้อกวาง
“ฉัน...จะปลอบคนเจ็บไง” เขาบอกหน้าด้านๆ ก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มบางช้าๆ
สิมันตราขนลุกเกรียวทั่วร่าง ริมฝีปากอุ่นร้อนมาพร้อมกับปลายจมูกคมขาวน่าสัมผัสมันช่างน่าจูบน่ากัดเสียนี่กระไร 
“เธอมองฉันเหมือนอยาก...จะกินฉัน” 
กุมภัณฑ์เย้าหยอกกวางน้อยด้วยริมฝีปากที่พ่นวาจาห่างจากใบหูหล่อนไม่ถึงครึ่งเซน เขาจงใจรุกไล่กวางสาวด้วยความช่ำชองของยักษ์ใหญ่ผู้เจนสงคราม
สิมันตราหายใจเร็วแรง พายุสวาทกำลังพัดกระหน่ำอยู่ในร่างเธอ ไม่แปลกหรอกหากเขาจะมองออกว่าเธออยากกลืนกินเขาทั้งตัว มันช่วยไม่ได้ในเมื่อเขาส่งสายตาเช่นเดียวกันนั้นมาให้เธอเช่นกัน
“ฉะ...ฉันเปล่า เรา...ออกไปจากห้องดีไหม ฉันว่ามันไม่ค่อยปลอดภัยนะคะ...บอส” บอกเขาแล้วก็กลืนน้ำลายลงคออีกอึกใหญ่ ความหวามหวานที่วิ่งวนอยู่รอบกายพาเอาเธอไร้เรี่ยวแรงขัดขืนได้แต่ปล่อยให้เขาจับจูบลูบคลำช่างน่าละอายนัก
“ไม่ปลอดภัย...จากอะไรล่ะกวางน้อย” เขายิ้มพริ้มเพรายั่วเย้าเพื่ออวดเขี้ยวเสน่ห์ที่ขาวราวไข่มุก เวลาเขายิ้มอวดไรเขี้ยวทีไรหัวใจหญิงสาวก็เต้นตึกตักทุกที
“เอ...ทำไมหัวใจเธอ...เต้นแรงจัง” เขาแกล้งสิมันตราต่อด้วยการเอ่ยความจริง แน่นอนว่าหล่อนอายจนพวงแก้มแดงแล้วแดงอีก
“ฉัน...ฉันตื่นเต้น” เธอบอกเขาตามความจริง สมองที่เบลอชั่วขณะได้ถูกพายุสวาทพัดพาเอาความเก่งกล้าออกไปจนหมดสิ้น เธอไม่สามารถคิดหาข้ออ้างดีๆ ได้เลย มันตันไปหมดเลยจำต้องพูดความจริงออกมาเสียอย่างนั้น
“ไหนบอกว่าถูกเจ้านายบ้ากามจับจูบลูบคลำอยู่บ่อยๆ เธอไม่ชินอีกหรือ?” ประกายตาที่จดจ้องมาขณะถามทำเอาสิมันตรางวยงง มันเหมือนมีเปลวไฟดวงน้อยก่อเชื้อลุกโชนอยู่ในนั้น
“ฉัน...ไม่ชิน ชะ...ใช่...ไม่ชินเลย เพราะไม่มีเจ้านายคนไหน...มา...นอนทับฉันอย่างนี้ แถมยังเอาอะไรก็ไม่รู้มาทับหน้าท้องฉัน มัน...ขะ...แข็งและร้อน...มาก มากๆ เลย”
กุมภัณฑ์ทอดสายตาร้อนแรงมองริมฝีปากสั่นระริกของหล่อน ใบหน้านวลแดงก่ำมีนัยน์ตาตื่นกลัวขึ้นมาชั่ววินาที หล่อนคงรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างของร่างกายเขา 
‘ใจเย็นๆ ไว้ เจ้ายักษ์น้อยลูกพ่อ ถ้าแกจะกินเนื้อกวางแกต้องใจเย็นๆ ค่อยๆ ไล่ต้อนแม่กวางเนื้อนุ่มไม่ใช่ผลีผลามเหมือนหลายครั้งที่ผ่านมา เดี๋ยวกวางตกใจตื่นกันพอดี’
กุมภัณฑ์สั่งความเจ้ายักษ์น้อยของเขาที่ขนาดของมันไม่ได้น้อยตามชื่อเรียกเลย
“เธอ...อยาก...จับดูไหม?” 
สิมันตราตาโตเท่ากำปั้นส่ายหน้าดิกจนเส้นผมที่หลุดลุ่ยจากปอยซึ่งมัดรวมกันคลี่กระจายเต็มหมอน นายยักษ์ตนนี้ช่างหน้าด้านหน้าทนมาชวนให้เธอไปจับ...ของเขาเนี่ยนะ !?
‘อ๊ายยย!!! กวางรับไม่ได้!’
“ทำไมล่ะกวาง ไม่อยากทักทาย...ยักษ์น้อยหน่อยหรือ” เขายังไม่เลิกการคุกคามสัญชาตญาณดิบในตัวกวางสาว ทั้งรุกไล่เจ้าหล่อนด้วยคำพูดสองแง่สองง่ามและฝ่ามือร้อนๆ ลากไล้ไปทั่วร่างหล่อน
“ฉัน...ฉันเจ็บมือ” หล่อนตอบเขาด้วยความจริงอีกครั้ง และมันก็ทำให้นายยักษ์สะดุดอารมณ์อันคุกรุ่นด้วยไฟสวาทลงในทันใด เขากำลังรังแกคนที่อ่อนแอกว่าด้วยกำลังอันมากมีของบุรุษเพศ
กวางสาวงงเล็กน้อยที่อยู่ๆ นายยักษ์เลื่อนกายลงไปนอนตะแคงอยู่ข้างๆ ราวกับว่าไม่อยากสานต่อพายุสวาทที่พัดอื้ออึงอยู่รอบกาย
“ขอโทษนะกวาง...เธอทำให้ฉันลืมตัวอยู่เรื่อย ฉันขอโทษจริงๆ” กุมภัณฑ์สารภาพเสียงอ่อย เขาลูบคลำพวงแก้มสวยของกวางสาวอย่างทะนุถนอม ใช้ปลายจมูกสูดดมเบาๆ อย่างไม่อาจหักห้ามสิ่งที่ร่างกายและหัวใจต้องการ
“โอ...ไม่นะ! ฉันหอมแก้มเธออีกแล้ว”
ร่างหนักหนาทิ้งกายนอนแผ่อยู่กลางเตียง ข้างๆ กันมีร่างสมันน้อยนอนหงายหัวใจเต้นตึกตัก ทั้งสองต่างนอนนิ่งๆ หลับตาสนิทเพื่อขบคิดสิ่งที่อยู่ในใจ ไร้เสียงสนทนาให้ระคายโสตประสาท ทั้งคู่ยินดีปล่อยให้เสียงลมหายใจเข้าออกสอดประสานกันแทนคำพูด ในขณะที่นอกหน้าต่างตอนนี้มืดครึ้มด้วยเมฆก้อนมหึมาสีดำทะมึน มันเคลื่อนตัวกระทบกันบังเกิดเป็นแสงแปลบปลาบและเสียงร้องคำรามจากเบื้องบน และอีกไม่นานนักพายุฝนคงกระหน่ำลงมา แต่สองร่างที่นอนเคียงกันนั้นมิได้อนาทรร้อนใจแต่อย่างใด 
ด้วยความเย็นของมวลอากาศที่แผ่เข้ามาจากด้านนอกทำให้เวลาต่อมาร่างสองร่างที่ตกอยู่ในห้วงนิทราไขว่คว้าหาอ้อมกอดของกันและกัน สิมันตราและกุมภัณฑ์ตระกองกอดกันหลับสนิทนิ่งนาน จากหนึ่งนาทีเป็นหนึ่งชั่วโมง จากหนึ่งชั่วโมงเป็น...หลายชั่วโมง
 
อินเลิฟ http://www.inlove-book.com/n_novel_detail.php?ide=8481
สิรินดา http://home.love-stories.net/lovestories/room/Lilly Goodmanttp
ห้องสมุด ://www.hongsamut.com/readniyai.php?niyaiid=2797
เด็กดี http://writer.dek-d.com/valalee601/story/view.php?id=911052
ธันวลัยhttp://www.tunwalai.com/chapter/9194
ไลต์ออฟเลิฟhttp://www.lightoflovebooks.com/fiction.php?id=316
http://home.love-stories.net/lovestories/viewnovel/11048



ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovebooks.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovebooks.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ lightoflove2009@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2014. All right reserved.

Design by Seomodern