ซี่รี่ส์ชุดเทพบุตจอมเจ้าเล่ห์ ตอน เล่ห์ร้ายกลายรัก-ตอน 4 การตัดสินใจครั้งสำคัญของกุลรดา และ กุลณดา 100% 








ตอนที่ 3. หัวใจสั่นไหว 30% ( ซาตานผลาญรัก ) ( ผการุ้ง ) [ 2014-04-24 ]
บทนำ ( มณีจันทรา ) ( รวิญาดา ) [ 2014-04-24 ]
แนะนำตัวละคร ( มณีจันทรา ) ( รวิญาดา ) [ 2014-04-24 ]
ตอนที่ 8 แผนรักแผนร้าย(1) ( พ่ายรักจอมทมิฬ (ชุด พรหมรักจอมพยศ ลำดับที่ 2) ) ( สิระสา ) [ 2014-04-24 ]
บทที่ 13 ค่ะ 10% ( ทัณฑ์รัก พายุร้ายซาตาน ) ( molto bene/เพียงใจ ) [ 2014-04-24 ]
ตอนที่ 14 ( my memories / อุ่นไอรักในความทรงจำ ) ( บุษบาวิลิส ) [ 2014-04-23 ]
จุดเริ่มต้น...2 ( รักแฝงใจ ) ( นัชญ์สรัล ) [ 2014-04-23 ]
ตอนที่ 4 ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์(4) ( ศรรักพิศวาส ) ( โอบขวัญ ) [ 2014-04-23 ]
ตอนที่ 21 อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของฉัน1 100% ( โสเภณีพันล้าน ) ( อัณศยามน sweetflora ) [ 2014-04-23 ]
รักเจ้าเอย...6 ( หัวใจรักจ้าวทะเลทราย ) ( นัชญ์สรัล ) [ 2014-04-23 ]


วันนี้ 1,300
เมื่อวานนี้ 9,224
เดือนนี้ 187,212
เดือนที่แล้ว 246,373
ปีนี้ 879,102
ปีที่แล้ว 2,230,600
รวมทั้งหมด 3,785,014

แนะนำหน้านี้ให้เพื่อน

URL สำหรับอ่านหน้านี้

Code สำหรับนำไปแปะ

ส่งหน้านี้ให้เพื่อน
ชื่อผู้ส่ง

E-Mail


Share on Facebook
ซี่รี่ส์ชุดเทพบุตจอมเจ้าเล่ห์ ตอน เล่ห์ร้ายกลายรัก : ตอน 4 การตัดสินใจครั้งสำคัญของกุลรดา และ กุลณดา 100%
ผู้แต่ง : จงสฤษดิ์
ลงเมื่อ : 2013-11-28 [ 10:50:24 ]
อ่านทั้งหมด : 787
คอมเมนท์ทั้งหมด : 0
คะแนนโหวตทั้งหมด : 10

สวัสดีค่ะ....จงสฤษดิ์กลับมาอีกครั้งใน ซีรี่ส์ชุดเทพบุตรจอมเจ้าเล่ห์ ตอน เล่ห์ร้ายกลายรัก นะคะ

เรื่องนี้อาจจะอัพช้าหน่อย เพราะแบ่งพาร์ท ตอนหนึ่งก็ 2-3 พาร์ท ค่ะ เพราะว่าเขียนไปอัพไป ถ้าช้ากะอย่าว่ากันเน้อ

 

และวันอาทิตย์งดอัพนะคะ
************************************************************************************

    คืนนี้อรัญได้รับเชิญให้พักที่บ้านสวน โดยพักยังห้องรับแขกติดกับเฉลียงกว้างของบ้านที่สามารถเปิดประตูบานเลื่อนจากห้องนอนรับแขกที่เขาพักอยู่ออกชมดาวยามราตรีกาลได้ กลางดึกคืนนี้เป็นคืนเดือนมืดดวงดาวจึงแข่งกันส่องแสงระยิบระยับเต็มท้องฟ้าได้น่าชมยิ่งนัก

ทีแรกเขาขอตัวกลับแต่เผอิญว่าคุณยายกรองแก้วท่านรบเร้าอยากให้พักที่นี่เสียด้วยกันแล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางกลับรีสอร์ท จะว่าไปจากบ้านสวนกลับไปถึงรีสอร์ทก็ใช้เวลาเดินทางเพียงยี่สิบนาที แต่เขาไม่อยากทำให้ผู้ใหญ่เสียน้ำใจมากกว่า

เวลาล่วงเลยไปเกือบห้าทุ่ม อรัญอาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อย ทว่าเขากลับนอนไม่หลับ แต่ป่านนี้คนทั้งบ้านคงหลับกันหมดแล้ว ร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีขาวกางกางม่อฮ่อมพื้นๆ หากแต่เนื้อผ้านิ่ม เปิดประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับเฉลียง ลมเย็นพัดต้องเนื้อแกร่ง แต่มันไม่ระคายผิวเขาเลยสักนิด กลับให้ความรู้สึกเย็นสบายเสียละมากกว่า

นี่เขาไม่ค่อยได้สัมผัสบรรยากาศที่เป็นธรรมชาติแบบนี้นานเท่าใดแล้วนะ!’

อรัญยืนเหม่อมองท้องฟ้าอยู่เช่นนั้น กระทั่งสายตาเขาเหลือบเห็นร่างโปร่งระหงในชุดเสื้อสีขาวกับกางเกงผ้าแพรเนื้อนิ่มมีผ้าคลุมไหล่ลายพื้นเมืองผืนงาม ผมยาวดกดำเหยียดตรง ยืนหันข้างให้เขา และแล้วเจ้าของร่างนั้นก็หมุนร่างกลับมาเผชิญหน้ากับเขา

“อุ๊ย!” กุลณดาตกใจที่ต้องเผชิญหน้ากับชายหนุ่มในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะเคยได้ยินชื่อเธอมาบ้างรึเปล่า และรู้บ้างหรือไม่ว่ากุลรดามีฝาแฝด ที่หน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะ แล้วชุดที่เขาใส่ก็ช่างเน้นรูปร่างหนั่นแน่น กล้ามเป็นมัดของเขานัก เธอหน้าแดงแล้วหน้าแดงอีกพยายามลดความประหม่าด้วยการยกสองแขนกอดประคองร่างตนเองไว้

“รดา ไปทำผมมาใหม่เหรอครับ ลุคนี้ก็ดูดีไปอีกแบบนะ พี่ชอบ” ชายหนุ่มทักหญิงสาวที่เขาเข้าใจว่าเป็นว่าที่เจ้าสาวแก้เก้อ เพราะเขาเองยังตกตะลึงในความเปลี่ยนแปลงช่วงไม่ถึงสี่ชั่วโมงของหญิงสาวด้วยซ้ำ งามคนละแบบกับที่เขาเห็นจนชินตา แต่เอ...ผิวคล้ำลงกว่าเมื่อตอนกลางวันรึเปล่า? สายตาคมลอบสังเกตุหญิงสาวตรงหน้า

“เอ่อ...เปล่าค่ะ” เขาไม่รู้จักเธอ เขาคิดว่าเธอคือกุลรดา ก็แน่ล่ะหน้าตาเหมือนกันออกขนาดนี้ แล้วตรงระเบียงนี้ก็มีโคมไฟตรงระเบียงไม่กี่ดวง ให้ความสว่างแบบแสงสีนวลส้มเท่านั้น หากคนที่ไม่เคยรู้จักทั้งคู่ก็แทบจะแยกไม่ออกเลยล่ะ

“ยังไม่นอนอีกเหรอครับ” เขาถามพลางก้าวเท้ามั่นคงเข้าไปหาคนที่เขาคิดว่าเป็นกุลรดา

“เพิ่งกลับ...เอ่อ...ยังค่ะ ยังไม่ง่วงเท่าไหร่ แล้วคุณล่ะคะ? ทำไมยังไม่นอน” กุลณดาแก้คำ ใจหนึ่งอยากรีบหลบไปให้พ้นๆ แต่อีกใจอยากอยู่ใกล้อีกสักหน่อย เมื่อครั้งอิเหนาพบพักตร์บุษบาครั้งแรก รู้สึกเช่นเดียวกับเธอรึเปล่านะ เพราะตอนนี้เธอทั้งตื่นเต้น ตื่นตะลึง พูดอะไรไม่ออก มีแต่ความรู้สึกมึนงง ขวยเขิน ยากจะสาธยายความรู้สึก ที่แน่ๆ หัวใจเธอเริ่มสั่นรัวอย่างกับกลองศึก

“ปกติรดาจะเรียกพี่ว่าพี่อรัญ...” เขาแย้ง

“อ้อ...ค่ะ พี่อรัญ...” มือเรียวยกเสยปอยผมที่หลุดลุ่ยเหน็บใบหูแก้เขิน แล้วเธอจะมายืนโกหกเขาว่าเป็นกุลรดาทำไมเนี่ย! “เอ่อ...ฉัน...”

“ดึกแล้วพี่ว่ารดาควรจะไปนอนได้แล้วนะ พี่ก็จะไปนอนแล้วเหมือนกัน...” อรัญยกสองมือประคองศีรษะทุยสวยของหญิงสาวพลันก้มหน้ามอบจุมพิตหวานประทับหน้าผากมนหนักๆ ที “ราตรีสวัสดิ์จ๊ะ”

ร่างสูงหมุนตัวห่างหายเดินจากเข้าห้องไปเสียแล้ว ทิ้งให้ร่างสวยสมส่วนของแฝดน้องอย่างกุลณดายืนอึ้งตะลึงงัน อ้าปากค้างกับจุมพิตราตรีสวัสดิ์นั้น

ไหนรดาเคยบอกว่า อรัญไม่เคยมือไวกับรดาไง แล้วเมื่อกี๊หมายความว่าไง? แต่จะว่าไปในฐานะคู่หมั้น เขาสองคนอาจจะ...

กุลณดาสลัดความคิดบ้าๆ ทิ้ง พี่สาวเธอไม่มีวันชิงสุกก่อนห่ามหรอก ข้อนี้เธอรู้ดี หญิงสาวกลับเข้าห้องนอนบ้าง หากแต่กว่าจะข่มตาให้หลับได้ก็ว้าวุ่นใจอยู่เป็นนาน และพรุ่งนี้เช้าเธอก็ต้องออกแต่เช้าคงไม่ได้อยู่พบหน้าสองคนนั้นอีกหรอก เอาไว้พบกันอย่างเป็นทางการในวันงานทีเดียวเลยแล้วกัน

รุ่งเช้าอันสดใส คุณยายกรองแก้ว กุลรดาและอรัญ ยังคงนั่งทานอาหารเช้ากันเพียงสามคนเช่นเดิม เนื่องจากกุลณดาต้องออกไปดูแลโรงงานตั้งแต่เช้ามืด

“ณดาไปตั้งแต่เช้าแล้วรึคะคุณยาย” กุลรดาเอ่ยปากถามคุณยาย เมื่อเธอและอรัญพาท่านมานั่งหัวโต๊ะเรียบร้อย

“อืมมมม ใช่ลูก เข้ามาหายายแต่เช้ามืดแล้วก็ออกไป เห็นบอกว่าเสาวรสที่เรามีอยู่ไม่เพียงพอต่อลูกค้า เสาวรสนำมาแปรรูปเป็นน้ำผลไม้รสชาติดีทีเดียว กำลังขายดิบขายดี แล้วผลผลิตของชาวบ้านแถบนี้ก็ไม่ทันส่งเข้าโรงงาน เลยหาทางแก้กันอยู่ ยังดีที่มีสินค้าในสต็อกยังส่งออกได้อีกหลายเดือน ถึงเวลานั้นผลผลิตของชาวบ้านก็ออกดอกออกผลกันแล้วล่ะ”

“งั้นหรอกเหรอคะ ที่โรงแรมก็นิยมกันมากเลยล่ะค่ะ...แบบนี้พี่อรัญเลยไม่ได้พบณดาเลย” กุลรดาเล่าเรื่องโรงแรมให้คุณยายฟังพลางหันมาชวนชายหนุ่มคุย

“ไม่เป็นไรครับ” เขายิ้มรับไม่ยินดียินร้ายเท่าไหร่ แต่แปลกใจว่าทำไมสีผมของว่าที่เจ้าสาวเขาถึงกลับมาเหมือนเดิมเสียแล้ว เขากำลังจะเอ่ยปากถามก็พอดีคุณยายท่านชี้ชวนให้ทานอาหารเช้าเสียแล้ว เขาเลยหมดความสนใจกับเรื่องสีผมของหญิงสาวเสียสนิท

หลังจากทานอาหารเช้าทั้งคู่ก็กลับไปถ่ายภาพพรีเวดดิ้งต่อจนเสร็จเรียบร้อยตามแพลน ต่อจากนั้นเขาก็เดินทางไปสหรัฐอเมริกาเพื่อดำเนินการตามแผนที่ช่วยกันวางกับ จาคอบ เจค แมคอาเธอร์ จัดการพวก ซีเดอะเวิร์ลกรุ๊ป ให้อยู่ในที่ทางของตนเสียบ้าง กระทั่งเหลือเวลาอีกหนึ่งสัปดาห์จะถึงวันงานเขาจึงเดินทางกลับมา

 

กุลรดาที่เริ่มรู้ใจตัวเองว่าสิ่งที่ตนเองกำลังทำอยู่นี้มันขัดต่อความรู้สึก ความต้องการของตนเองอย่างรุนแรงก็เมื่อสายไปเสียแล้ว เธอจะทำเช่นไรดี?

คืนนี้กุลณดา เตรียมตัวมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้แฝดพี่เต็มกำลัง เพราะเธอเริ่มทำใจได้แล้ว ถึงอย่างไร อรัญ ไวท์ ตระกูลวงศ์ ก็จะเข้ามาเป็นพี่เขยของเธอในอีกสิบสองชั่วโมงข้างหน้านี้

“ไงจ๊ะว่าที่เจ้าสาวคนสวย นอนทำหน้าเคร่งขนาดนี้ หนักใจเรื่องอะไรอีก” กุลณดาแซวแฝดพี่ที่นอนหมุนแหวนหมั้นบนนิ้วนางข้างซ้ายเล่น หัวคิ้วสวยชนกันให้วุ่น

“ก็...หลายเรื่อง...” กุลรดาตอบพลางลุกนั่งหย่อนขากับข้างเตียงมองแฝดน้องใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมพลางเป่าให้แห้ง

“ยกตัวอย่างเช่น...” ปลายนิ้วเรียวปิดไดร์เป่าผม จ้องหน้าแฝดพี่ที่ทำหน้าอย่างกับคนกำลังจะไปออกรบก็ไม่ปาน

“เราเพิ่งรู้ใจตัวเองว่า...” กุลรดาเว้นระยะไปนิด ชั่งใจว่าจะเล่าหรือไม่เล่าดี แต่ในที่สุดเธอก็ระบายมันออกมาจนได้ “ว่าเราไม่ได้รักพี่อรัญ!

คนฟังถึงกับมึนกะพริบตาปริบๆ จูนสมองให้พร้อม ก่อนจะหาเสียงตัวเองเจอ “ไม่ได้รัก...คุณอรัญ อย่างนั้นเหรอ! แล้วงานแต่งพรุ่งนี้ล่ะ?” เธอรู้สึกตกใจจนจับต้นชนปลายไม่ถูกแล้ว

“ก็ยังคงมี...เหมือนเดิม...” เจ้าสาวตอบสีหน้าละห้อย หากแต่เธอมีคำตอบในใจแล้วต่างหาก...

“...” กุลณดาถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้จะช่วยแฝดพี่เยี่ยงไรกับปัญหาที่กำลังเผชิญ เพราะพิธีการทุกอย่างก็จัดเตรียมไว้เรียบร้อยหมดแล้ว สื่อมวลชนแต่ละแขนงก็เชื้อเชิญ ถือเป็นงานแต่งที่ช้างมากงานหนึ่งเลยทีเดียว เหลือก็แต่เพียงตัวเจ้าบ่าว เจ้าสาวที่ต้องเข้าพีธีเช้าพรุ่งนี้เท่านั้น เธอล่ะกลัวใจแฝดพี่ที่สุดเลย

ชุดไทยประยุกต์สีทองที่ตัดเย็บด้วยช่างมากฝีมือแขวนอยู่ตรงราวหน้าตู้เสื้อผ้า รวมไปถึงชุดแต่งงานสีขาวสะอาดตา แบบเต็มตัวแขนยาว แหวกช่วงคอรูปคอวี  ตัดเย็บด้วยผ้าลูกไม้ทั้งชุด ดูงามวิจิตรหากอยู่บนร่างของเจ้าสาว

กุลณดาลุกจากเก้าอี้ตัวที่ตนเองนั่งไดร์ผมเปลี่ยนมานั่งเคียงข้างแฝดพี่ที่มองทีไรก็เหมือนกับส่งกระจก ต่างกันก็แค่ทรงผม

“คุณอรัญเขาก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ไม่ใช่เหรอ ออกจะเป็นสุภาพบุรุษด้วยซ้ำ สาวๆ ครึ่งค่อนประเทศออกจะอิจฉาตัวเอง อย่าทำหน้าแบบนี้สิ ไม่สมเป็นกุลรดาเลยนะ” แฝดน้องปลอบแฝดพี่ที่ฉีกยิ้มกว้างเมื่อได้ฟังคำปลอบนั้น แถมมือเรียวของแฝดน้องยังกอบกุมมือแฝดพี่ไว้แน่น ให้กำลังใจต่อ

“แบบนี้สิ ถึงจะสมเป็นกุลรดาพี่สาวเรา” กุลณดายิ้มให้กำลังใจแฝดพี่ ซึ่งเธอยังเดาอนาคตไม่ออกว่า จะเป็นยังไงหากหัวใจของกุลรดาไม่ได้มีให้อรัญ แล้วอรัญล่ะ?

“ไม่ต้องห่วง เราจะทำให้ดีที่สุด” กุลรดาให้สัญญา ฉีกยิ้มกว้างให้แฝดน้องพลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้ “เออ...แล้วนี่วีณาเดินทางมาถึงรึยัง นี่มันจะสองทุ่มครึ่งแล้วนา”

“โทรมาบอกเมื่อช่วงเย็นว่ากำลังขึ้นเครื่องน่ะ นี่ก็น่าจะใกล้ถึงบ้านเราแล้วล่ะมั้ง” กุลณดาตอบ พลางบอก “รดาหยิบมือถือเราให้หน่อยสิ”

กุลรดาคว้าโทรศัพท์เครื่องเล็กซึ่งวางอยู่ตรงหัวเตียงใกล้กับฝั่งที่เธอนั่งอยู่ พลันภาพพักหน้าจอก็โชว์หราขึ้นเมื่อปลายนิ้วเรียวไปโดนปุ่มกดเข้า

“ณดา! นี่มันรูปพี่อรัญนี่!

กุลณดาได้ยินดังนั้นตกใจแทบช็อค คว้าโทรศัพท์ตนจากมือแฝดพี่แทบหลุดมือ พลางแก้ตัวน้ำขุ่นๆ “ใครว่า...ดาราที่เราชอบต่างหาก” ดวงหน้าเรียวเสมองทิศทางที่ไม่มีใบหน้ามนของคนหน้าเหมือนกัน

“ณดา! มันฟังไม่ขึ้น ตัวแอบชอบพี่อรัญอยู่ใช่มั้ย งั้นตัวก็ช่วยเราได้สิ?” กุลรดาลุกจากเตียงพุ่งพรวดยืนแนบชิดแฝดน้องอย่างต้องการขอร้องอ้อนวอน

“ช่วยอะไร? ช่วยยังไง?” สีหน้างุนงงสงสัยจ้องคนหน้าเหมือนตรงหน้าที่เปล่งประกายออร่าแห่งความหวังจากนัยน์ตาคมหวาน จนเธอยังสัมผัสถึงแสงแห่งความหวังนั้นได้ และถ้าคุณย่าคุณยายรู้เข้าท่านคง...เธอไม่อยากคิดต่อเลย

“เป็นเจ้าสาวแทนเรา พรุ่งนี้!

“นั่นคิดแล้วใช่มั้ย รดา?” กุลณดาถามเชิงประชด กุลรดาชอบคิดอะไรแผลงๆ อยู่เรื่อย แต่ไม่เคยหนักหนาเท่าครั้งนี้

“ใช่ รดาไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบพี่อรัญ ส่วนณดาน่ะ ชอบ อาจถึงขั้น...แอบรัก...รดาพูดถูกใช่มั้ย?” กุลรดาอธิบายให้แฝดน้องฟังแบบไม่มีกั๊ก

“แล้วตั้งนานทำไมเพิ่งมาคิดได้ล่ะแม่คุณ!” สองแฝดเริ่มมีอารมณ์ทุ่มเถียงใส่กัน ร่างสวยของแฝดน้องหมุนตัวหนีอาการออดอ้อนขอความช่วยเหลือจากพี่สาวคนสวย ไปทิ้งร่างบนโซฟาตัวยาวปลายเตียง หน้าตาบอกบุญไม่รับ เธอไม่ใช่ตัวสำรองของใครนะ พอคิดได้ก็จะมาขอร้องให้เป็นตัวตายตัวแทนเนี่ย!’

“จริงๆ ก็ใคร่ครวญมานาน แต่ไม่รู้จะหาทางออกยังไง พอจะยกเลิกทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว พี่อรัญเขาเป็นคนดี เป็นสุภาพบุรุษ ตั้งแต่รู้จักกันมาเขาให้เกีรยติรดามากนะ ไม่เคยล่วงเกินรดาสักครั้ง จะจับมือยังต้องขออนุญาตเลย” กุลรดาสาธยายสรรพคุณความดีงามของ อรัญ ไวท์ ตระกูลวงศ์ ให้แฝดน้องฟัง สมกับเป็นพีอาร์ของโรงแรมวงศ์สนิทกุลที่กล่อมลูกค้าจนอยู่หมัดจนต้องกลับมาใช้บริการของโรงแรมร่ำไป เพราะความช่างพูด ช่างคุย ช่างเอาใจ และสุดท้ายช่างกล่อมนักแล หญิงสาวเล่าไปก็ค่อยๆ เลียบเคียงเข้ามาหย่อนกายนั่งข้างน้องสาวที่ยังทำหน้าบึ้งใส่

“เฮอะ! แล้วไหงคืนนั้นถึงกล้าดึงเราเข้าไปแจกจุมพิตหน้าตาเฉย ทั้งๆ ที่คิดว่าเราเป็นรดา ไม่เห็นขออนุญาตสักคำ อุ๊บ!” กุลณดาเผลอหลุดประชดว่าที่เจ้าบ่าวของพี่สาวออกไป แต่พอนึกได้ก็สายเสียแล้ว

“คืนไหน! ฮั่นแน่...ไปลอบทำความรู้จักกันเมื่อไหร่บอกมานะ” กุลรดาคาดคั้นสีหน้าระรื่นเริ่มมองเห็นเค้าลางความสำเร็จของแผนการที่เธอแอบวางไว้

“...” กุลณดากอดอกทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“ถึงไม่บอกเราก็รู้ว่าคืนไหน เพราะมีอยู่คืนเดียวเท่านั้นแหละที่จะเจอกันได้...” กุลรดาดักทางพลางคาดคั้น “แล้วนี่จะช่วยเรารึเปล่า?” ไม่มีคำตอบจากคนข้างกาย จนแทบจะหมดความอดทน เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์เครื่องเล็กของแฝดน้องก็ดังขึ้น พักยกเสียก่อน

“ว่าไงแก?” กุลณดารับสายเมื่อเห็นว่าเป็น วีณา อรุณวรรณา เพื่อนสนิทสมัยเรียนปริญญาตรีของพวกเธอโทรเข้ามา

“ฉันอยู่หน้าบ้านพวกแกแล้วเนี่ย แต่ยังไม่เห็นใครมาเปิดประตูรั้วให้เลยอ่ะแก กดกริ่งจนมือจะหงิกแล้ว”

“ได้ๆ เดี๋ยวฉันลงไปรับ พวกเขาคงยุ่งๆ กับการเตรียมงานพรุ่งนี้เช้าน่ะ” กุลณดาบอกพลางลุกจากโซฟาตัวยาวที่เธอนั่งคู่กับพี่สาวฝาแฝดพร้อมกำชับเสียงเข้ม “พักผ่อน นอนซะพรุ่งนี้หน้าตาจะได้สดชื่น พร้อมเป็นเจ้าสาวคนงาม” มือเรียวแตะแก้มเนียนของแฝดพี่เชิงบอกกรายๆ ว่า เธอไม่มีวันเป็นตัวสำรองของใคร และครั้งนี้เธอช่วยไม่ได้จริงๆ

วีณายืนคอยเพียงครู่ร่างสวยสมส่วนของกุลณดาก็มาเปิดประตูเล็กหน้าบ้านให้

“ไงแก รถติดเหรอ?” กุลณดาทักเพื่อนพลางโผเข้าสวมกอดเพื่อนสนิทอย่างสุดแสนคิดถึง

“งั้นสิแก! ถ้าไม่ติดว่าเจ้ารดาจะแต่งงานฉันไม่มีวันมากรุงเทพหรอก แค่ลงมาติดต่อประสานงานกับคู่ค้าทุกเดือนก็จะแย่แล้ว” วีณาบ่นให้เพื่อนฟังตามประสา พลางถามถึงว่าที่เจ้าสาว

“อยู่ข้างบน ป่ะเอากระเป๋าไปเก็บเดี๋ยวฉันพาแกเข้าไปทักว่าที่เจ้าสาวคนสวยก่อน แล้วค่อยไปพักผ่อน เดี๋ยวหน้าไม่สวย”

สองสาวโอบประคองร่างกันและกันเข้าบ้านวงศ์สนิทกุล ซึ่งมีสาวสวยอีกคนนั่งรอคอยการมาถึงของวีณาเพื่อนรักเช่นกัน แต่ก่อนจะผ่านขึ้นไปหาว่าที่เจ้าสาว วีณาก็แวะทำความเคารพประมุขของบ้านอย่างคุณหญิงย่าเอี่ยมอ่อง และคุณยายกรองแก้ว ที่นั่งง่วนปรึกษาหารือถึงพิธีการพรุ่งนี้เช้า

พอได้พบหน้ากันสามสาวก็กรี๊ดกร๊าดดีใจจนออกนอกหน้า ราวกับว่าไม่ได้พบกันนานเป็นชาติ แต่จะว่าไปก็ตั้งแต่สองแฝดไปเรียนต่อเมืองนอกพวกเธอก็ไม่ได้เจอกันเลย นอกจากในโลกโซเชียลเน็ตเวิร์ก หลังทักทายกันพอหอมปากหอมคอก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน โดยไม่มีใครคาดคิดเลยว่าพรุ่งนี้เช้าจะเกิดเรื่องใหญ่ที่แฝดน้องอย่างกุลณดายังคาดไม่ถึง...ว่ากุลรดาจะกล้าตัดสินใจเช่นนั้น

*****************************************************************
มาลงให้จบตอนที่ 4 ค่ะ 
และจะมาอีกทีประมาณวันพฤหัสบดีนะคะ พอดีว่ากำลังไล่แก้ บอดี้การ์ดสุดที่รัก (Beloved Bodyguard) เลยล่าช้าไหน่อย


ขอบคุณสำหรับทุกวิว ทุกเม้นท์ ทุกโหวตนะคะ

ช่วยติดตามเป็นกำลังใจให้

ซีรี่ส์ชุเทพบุตรจอมเจ้าเล่ห์

ตอน...เล่ห์ร้ายกลายรัก...ด้วยนะคะ

Add friends เข้ามาคุยกันได้ที่

https://www.facebook.com/chaya.kam




ตอนก่อนหน้า

กลับไปหน้าหลักของบทความ

ตอนถัดไป


โหวต : 1 คะแนน    2 คะแนน    3 คะแนน    4 คะแนน    5 คะแนน   
ล๊อคอินเพื่อแสดงความคิดเห็น แสดงความคิดเเห็นแบบไม่ล๊อคอิน
ID :      
Password :      
     
เนื่องจากขณะนี้ทางเว็บไซต์ได้พบกับผู้ไม่ประสงค์ดี เข้ามาทำการก่อกวน
ทางเว็บไซต์จึงจำเป็นจะต้องสงวนสิทธิ์สำหรับสมาชิกเท่านั้นที่จะสามารถแสดงความคิดเห็นได้

กติกาในการใช้เว็บ
นิยายหรือบทความที่ปรากฏในเว็บไซต์ www.lightoflovebooks.com เป็นข้อความที่ถูกโพสต์ขึ้นบนหน้าเว็บไซต์โดยบุคคลทั่วไป ซึ่งเว็บไซต์ www.lightoflovebooks.com ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นใดๆ กับการกระทำนั้นๆ หากท่านพบเห็นข้อความหรือรูปภาพที่ไม่เหมาะสมปรากฏอยู่ในเว็บไซต์ สามารถอีเมล์มาแจ้งได้ที่ lightoflove2009@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการต่อไป

ความคิดเห็นจากผู้อ่าน


กรุณาแสดงความคิดเห็น
เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน



หน้าแรก      สินค้า      อ่านนิยาย      กิจกรรม/ข่าวสาร      เว็บบอร์ด      ติดต่อเรา
Copyright © 2014. All right reserved.

Design by Seomodern